Oya Erzurumlu Şiirleri - Şair Oya Erzurumlu

Ey dost, iyidir susmak o vakit, gider bulur yerini bütün cümleler

Ne çok alıştım yarım kalmalara,
İçim yansa da, canım acısa da
Susmaya yeminliğim ben.
Susarak özlüyorum diyen,
Susarak seviyorum diyen
Bütün gönüllerin hatırına

Kafamda dönen deli düşüncelere
Kelimeler yetmiyor bazen,
Ayaza çalıyor yüreğim susuyorum.
Sonra anlatacağım hikayelere
Çığ düşüyor üşüyor kelimelerim
Susuyorum, bel ki daha sonra.

Yine güneşin doğuşunu izliyorum
Yüreğimin keyfi yerinde
Elimde bir bardak demli çay
Seyre dalıyorum gün doğumundaki mucizeyi
Günün telaşında kaybolmadan önce
Sonra,

Seni sevmek
En tehlikelisiydi
İhtimallerin
Gerçek olmayacak
Bir gerçekliğin
İçinde

Seni Seviyorum
Uçsuz bucaksız hani
Gitmesiz yüreğinden
Çıkarsız
Bu kadar çamurun içinde
Tertemiz

Yine güneşin doğuşunu izliyorum
yüreğimin keyfi yerinde
elimde bir bardak demli çay
seyre dalıyorum gün doğumundaki mucizeyi
günün telaşında kaybolmadan önce
sonra,

Güçlüydü toprak yalnız başına, ıssızlığın, kavurucu güneşin altında bir çöl, suya hasret. Toprak yansa da, kavrulsa da beklerdi bulutunu sevgiyle, sabırla. Bulutundan beklediği, sadece biraz yağmur damlasıydı ve bunu hiç dile getirmedi! bir kez bile. Bulut, toprağın ona ihtiyacı olduğu her an da, ondan başka her yere damlalarını bıraktığının farkında bile değildi. Toprağın iyice kurumaya başladığını, ona can veren ne varsa ölmeye başladığını duyduğu bir gün, fırtınası ve şimşekleriyle beraber bir hışımla, Toprağı aldı karşısına, başladı konuşmaya. O konuştukça daha da kurudu toprak, toprağın ne halde olduğunu hiç umursamadan. Toprak ölüyordu, bulut'u damlalarıyla toprağa can vermek yerine, konuştu konuştu. Toprak tek bir cümle kurmadı, ne söylese boştu. Toprağın hatalarını sıralarken, onun ihtiyaçlarını, nedenlerini görmezden geldi bulut. Toprak onu ne kadar çok sevdiğini söylese de içten içe inanmıyordu bulut. Toprak, bunu anladığında sadece sessizce dinledi dinledi. Yağmur, susuz kalan toprağı serinletmesi gerektiğini unutarak, sulaması gereken diğer topraklara yol almak üzere oradan ayrıldı. Herşeye rağmen, onu ne kadar susuz bıraktığını anlacağını umut ederek, bulutunu yeniden görmek umuduyla beklemeye devam etti.
~oya erzurumlu~

Yavaş yavaş tükeniyor zamanım, yok oluyorum. Kayıp gidiyorum avuçlarımın arasından sessiz sedasız. Ben hep geceyi sevmiştim zaten, korkutmuyor artık yok olmalar. Çok yorgundum zaten, anlamsız bir yaşamın içinde çok anlam yükledim her şeye. şimdi gidiyorum sessizce... Gece'nin her güne dönümünde, belki bir sonrakini göremem diye izliyorum son kezmiş gibi. Sığındığım bütün limanlarda ki gemilerin zincirlerini de çözdüm artık hepsi özgürce istedikleri dalgalara teslim...
~oya erzurumlu~

Anlam yüklemiyorum yaşadığım hiç bir şeye. Halbu ki ne güzeldi insana olan merhametim bütün içten duygularım ve en sonun da sevsem bir türlü sevmesem bir türlünün içine düştüm. Tebrik ederim hepsini kendi ellerinizle cehenneme attınız. Sonunda tükettiniz ben de ki iyi niyeti.
~oya erzurumlu~