Osmanlının Başkenti Şiiri - Servet Erbaş

Osmanlı'nın Başkenti Türk'ün Baba ocağı.
Semasın da nazlanır şanlı İslam sancağı.
Sultan Ahmet meydanı gül bezemiş her yanı.
Camilerle kuşanmış evliyalar diyarı.

Al Bayrağım gururla dalgalanır göklerde.
Ayasofya camisi özlemdir gönüllerde.
Süleymaniye Camii bir yanında duruyor.
Gerdanlık gibi sanki ne güzel görünüyor.

Fatih Sultan Mehmet'i ve de Ak Şemsettin'i.
Unutulmaz değerli nice din Alimini.
Şu müstesna yerinle çaldın Türk'ün kalbini.
Fethettin gönlümü de aldın bende yerini.

Üsküdar Aksaray'ı senin bir çok ilçeni.
O küçük köylerinle ne çok severim seni.
Öyle tutuldum sana kara sevda bendeki.
Ayrılan anlar ancak sana hasret halimi.

Türkiye'min gururu bedenimin kalbisin.
Her Türk seni canından daha kıymetli bilsin.
Ölmeden her kul seni en az bir kere görsün.
Allah bu saadeti her kula nasip etsin.

Minareler beş vakit çınlıyorlar Ezanla.
Kimi işe koşturur kimileri Namazda.
İnci gibi salınır köprülerin Boğaz'da.
Durmaz insan çağırır Sanki yükü çok az da.

İstanbul'da yaşamak bil ki benim tek neşem.
İsim isim sayamam her yer ayrı muhteşem.
O'nun gibi bir diyar ben daha görmemişim.
O'nu meğer ben ne çok ne de çok severmişim.

Altın neyse sarrafa İstanbul osun bana.
Dünyayı koy bir yana İstanbul öbür yana.
Yine doymadım sana içtim de kana kana.
Ömrümü geçirdiğim yuvam oldun sen bana.

Ayrılamam ben senden yedi tepeli şehir.
Bir an seni görmesem hayatım olur zehir.
Çok şiirler dinledim hepsi de sana dair.
Anlatamamış seni çaresiz kalmış şair.

Kucağın da buldum ben huzur ve mutluluğu.
Dolu dolu yaşadım gençlik ve çocukluğu.
Sende kaybolur gider ölümün soğukluğu.
Mutluluk sen de vermek son aldığım soluğu.