Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Yar yüzünden hiç üzüntüm bitmiyor
Her zaman gönlümde, derdim yitmiyor
Sevdasından yandı kalbim köz gibi
Gözlerimden yaşlarım ah gitmiyor

fâilâtün / fâilâtün / fâilün

Hiç bitmez kederim, gözlerim pınar
Gönlünde kurumuş, ektiğim çınar
Kalbim paramparça, dağılmış bir nar
Kahretsin sensizken, yapamıyorum

Mutluluk içinde, yüzüğü takıp

Yaşama fidye verdim her nedense doymadı
Bahtıma tırpan vurup dertten alıkoymadı
Arada göz kırpsa da yüreğimi oymadı
İçimde bir yara var kaybolup gitti kedim

Kilitli ise bir kalbin kapısı
Onarılamayacak durumdaysa yapısı
Verilmek istenmiyorsa tapusu
Bir tarafın sevdası olsa da dipdiri
Devam etmekteyse zemheri

âlemin yaratılış gayesidir aşk…
kalp, göklerde nur ile yükselir,
aşkın nefesi kâinatı diriltir.
her zerrede o maşuk gizlidir.

gönül, ilahi sevdayla aşka yürür,

Sen gittin gideli yâr buralarda
Verimli bağlarda üzüm kalmadı
Ağaçlar kurudu bahçeler soldu
Karakış er geldi güzüm kalmadı

Kalp atışlarımın
Zirveye ulaşmasına çabalarken ben
Ferhat gibi inlediğimi
Duymaktan hoşlanıyorsun
Anladım ki sen

I
Gönül hırsızım
Yüreğimi götürdü
Her şeyim kaldı

II

Kalbin kanatları var, bak görürsün yüzünde
Muhabbet sözcükleri uçurur gökyüzünde

Teessürse insanı besbeter hissettirir
Belki de bu dünyadan ahrete göç ettirir

Her yer kapkaranlık her yer simsiyah
Beyinler al dolu dillerse küstah
Nefis esir olmuş kibir padişah
Çalıp çırpmak için binlerce tezgâh
Bu düzeni mide nasıl kaldırır