Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Bitmeden fecir
Açılır zincir
Kılınır sabah
Alınır ecir

Geçince zeval

Atmaca kovalarken beyaz bir güvercini
Balkondan içeriye uçtu o can havliyle
Atmaca umutsuzca yükseldi bulutlara
Güvercin kurtulsa da korkmuş ve titriyordu

Elime aldım onu tüylerini okşadım

Leylekler toplanmış süzülür gökte
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp
Bir buruk sızı var her bir yürekte
Gidiyor leylekler hüzün bırakıp

Yuvalar boş kaldı damlar üstünde

BEYAZ SALTANAT

Zambaklar açınca gönlüm şâd olur
Gecenin bağrında sanki yâd olur
Rengi beyaz onun bir feryad olur
Toprağın inciye bedelidir o

Dünyanın yüzüne çektim bir perde
Doğruyu aradım düştüğüm yerde
Çiçekler dermandır varsa her derde
Secdede hayat var yoktur inkârım

Kardelen misali karı delmişim

Fani dünya dediğin durmaksızın döner hep
Kefenlerler bedeni bulunmaz kefende cep

Kavursa da sıcaklar bunaltsa da bizi yaz
Teşhirci insanlarla yazlar kışlardan ayaz

Bu akşam kederliyim içimde bir sancı var
Martılar gökyüzünde hüzün içinde uçar
Bahçemde kelebekler hepsi öfkemden kaçar
…Bilmedim bilemezdim dertle dolacağımı
…Bilmedim bilemezdim böyle solacağımı

“Oğuz’un uykusu derindir, bıçak kemiğe dayanmadıkça uyanmaz” Dede Korkut


Söyleyin nedir soyunuz
Ermeni mi Rum musunuz?
Kısacık kalır boyunuz

Kadın rahmine
Önce mucize düşer
Büyür bedende

Bir bebek doğar
O an bir anne doğar

Mis gibi kokar
Böğürtlen çiçekleri
Işık Dağında

Başka kimse yok
Yalnız ben buradayım