Orman Manifestosu Şiiri - Can Manifesto

Ormanlar neden böyle çarpık?
Biri çiçek açmış,
Biri çoktan kurumuş.

Biri yemyeşil,
Biri kapkara.

Kimi kurumadan yıkılmış,
Kimi bitlenmiş ama ayaktaymış.

İki koca meşe ağacının
Arasından bir kestane çıkmış—
Ne çirkin,
Ne tuhaf,
Ne acayip.

Peki bu kuşlar
Nereye yuva yapacak?
Çam kalmamış ki etrafta,
Sevişsinler…

Ya da
Unutsunlar uçmayı.
Kuş ciyaklaması sevmem.

Gürgen ağacını düzgün kesemezsen
Ortadan patlar—
Anında nalları dikersin.

Ya da kesme, neye yarayacak?
Tabut olmaz,
Lambri olmaz,
Kazık hiç olmaz.

Dişbudak ağacını severim,
O da iyi yanar diye.

Gerisini kes at,
Hava lazım değil
Ciğersizlere.

Eğer estetik istersen
İlk Kavakları kes.
Ne o öyle koca koca dikilmişler.
Yazın güneşini çalarlar
Bize gölge ne lazım?

En çirkini de söğüt gibi,
pişmaniye gibi ruhsuz.

Kes kes sakın acıma,
hepsi odun ne de olsa.

Kesemezsen sancıma,
yak hemen sonra otur ağla.
Mendil verenlere paraları bağla.