Çok özledim seni.
Özlerken bir şiir yazdım.
Bütün memleket bunu bekliyordu herhâlde.
Okudular, çok sevdiler.
Hatta şarkı bile yapıp oynadılar.
Hoşuma da gitmedi değil.
Mecburiyetten gülümsedim tabii ama...
Onlar eğlendikçe ben seni daha çok özledim.
Seni özlerken saçımdaki beyazlıklarla arkadaş oldum.
Her gece saat 9.00'da sohbet ediyoruz.
Senin yerini tutmuyorlar ama güzel konuşuyorlar.
Manav artık seni sormayı bıraktı.
Hele şükür, alışabildi yokluğuna.
Artık günde bir tane yumurta yetiyor.
Sen olsaydın dört taneden aşağısı kurtarmazdı.
Şiiri de yakında bırakıyorum.
Sen zaten gelmeyeceksin.
Arada şarkıyı açar dinlerim ama...
Adın geçmiyor.
Ne de olsa başın göğe erdi, değil mi?
Can Manifesto
Kayıt Tarihi : 23.06.2026 12:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!