Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Seni nerede görüyorsam
Gözüme b/aşka kimse girmiyor
Hep sen varsın ...
Bunca huzursuzluğun arasında
Huzur verenimsin ,
Emek yoğuranımsın ,

Bu dünyada hep tek başınayız ...
Anneler babalar var !
Bir bakmışsın yoklar !
Çocuklar büyüyünce evden uçuyorlar.
Yitip gidenlerle eksiliyoruz
Yeni bir şeyler öğreniyoruz ,

Uzun ilişkileri tek sırrı ;
Geçmişi kurcalamamak !
Hatta hiçbir şey sormamak !
Birbirlerine güvenenler
Değişmeyecekleri şeyler için ,
Kafa yormazlar !

Güzel bir günün başlangıcı için,
Sabaha gülümsemeyle başlayın !
Ay geceyi !
Güneş günü !
Gülümsemek ruhu aydınlatır .

Günlerin karanlığında
Yaşama umuttur "Güneş !
Kim sevmez ki güneşi ?
Sen, ben, biz yaşayanlar ,
Canlı olan her şey ...
Hatta denizler ormanlar bile...

Denize bakıyorum
Olabildiğince berrak temiz
Pamuk şekeri gibi köpüklü ve yumuşak
Martıların gün batımına kapıldığı
Güneşin yolunu tuttuğu
Gökyüzünün sarı başak gibi denize karıştığı

Günlerin benzerliğini sen değiştiriyorsun.
Senli günlerle sensiz günlerim aynı olmuyor.
Sensiz bana perşembe, cuma,
Canım, tesi, pazar, sen ertesi,
Salı, sensiz, bir tanesi.
Sabah mı oldu yine?

Masada sandalyede kapıda pencerede ,
Uzun yıllar birlikte olduk ...
Daha hayli zamanımız vardı !
Yavaş yavaş büyüyorduk ,
Kalsaydık boy verdiğimiz ,
Güneşe döndüğümüz yerde ...

Herkesten biraz yalnızlık aldım...

Biraz dert biraz hüzün...

Kötülüklerin yaşanmadığı evlerin
bahçelerinde pencerelerinde ; .
Çiçekleri ,ağaçları , kuşları ,
kedileri köpekleri olmalı insanların ...
Yaşamın sesleri duyulmalı ,
Kıymetli dostları komşuları arkadaşları olmalı ,