Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

İnsan, dışına duvar örer,
Bir selamla kendini ispata yeltenir.
İstemezse kendini göstermez,
Uzaktan bakmakla sırrı çözülmez.

Üstünde görünmez zırh,

Ç𝓸𝓴 𝓪𝓷𝓲 𝓫𝓪𝓼𝓽ı𝓻𝓭ı 𝓴ış ..
Üşü𝓭ü çı𝓷𝓪𝓻ı𝓷 𝓭𝓪𝓵ı𝓷𝓭𝓪 𝔂𝓪ş𝓪𝔂𝓪𝓷 𝓴𝓾ş
.𝓢𝓪𝓫𝓪𝓱ı𝓷 ş𝓪𝓯𝓪ğı 𝓼ö𝓴𝓽ü ,
𝓓𝓲ğ𝓮𝓻 𝓴𝓾ş𝓵𝓪𝓻 ç𝓸𝓴𝓽𝓪𝓷 𝓾𝔃𝓪𝓴𝓵𝓪şı𝓹 𝓰𝓲𝓽𝓽𝓲
.𝓚𝓾𝔂𝓻𝓾ğ𝓾𝓷𝓾 𝓼𝓪𝓵𝓵𝓪𝓭ı
𝓚𝓪𝓷𝓪𝓽𝓵𝓪𝓻ı𝓷ı çı𝓻𝓹𝓽ı ...

Öldüremediğin duygularını bilen
Barışma ihtimalini çok yüksek gören
Gidip sevdiğini gizlice
olmadık sözlerle zehirleyen ,
Sevda rüzgarlarının ,
Esmesini engelleyen ,

Ucuzcu derler bizim adıma !..
Sabah akşam gece
Hep bir şeyler eksik olduğunda !..
Emeğimizin karşılığını alamadığımızda
En ucuzu bulmak zorunda bırakıldığımızda,

Sevdiğin gittiğinde,
Hayattan yoksun ,
Olmuyor dokunuşları ve eli.
Fiziksel varlığın yokluğunda bile ,
Kalıyor ruhunda güzel günlerin izleri .

Gözlerine bakınca derin derin
" Denizdir !" , kadının gözleri !
Neyi düşünüp ne sakladığını
Yüreğine girmeden asla bilemezsiniz .."

Enkazın altında,
İçten gelen zayıf bir ses,
Bu bekleyişin sonucunda,
Kalbine umutlu şeyler söylüyorsa...
Umutla bekle canım

En umutsuz anımda
Gökyüzünün yağmurları altında ,
Yüreğimin derin sessizliğini bozan
Dumanı tüten evlerin üzerinden uçan ,
Kanatları umut diye çarpan ,
Evsiz yurtsuz korunaksız ,

Güzel umutlar;
Ancak zor günlerin geçeceğine
Kendimizi inandırdıktan sonra hayal edilebilir.
Ama gerçekten geçecek mi kim bilir ?

Bize bahşedilen hayatımızdan
Yorulduk mu?
Çocukken büyüdüğümüz evin yolunda mı kırdık yoksa testiyi ?
Her şeyden çok ,
Umuttan az mı verdiler?
Yüzeysellik içinde yaşayıp