Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Kalpleri artık atmıyor !
Birçokları gibi, hayatı seviyorlardı...
Maske takmıyorlardı.
Dürüst yaşıyorlardı .
Ülkeleriyle gurur duyuyorlardı .
Her zaman kendilerini gösterecek cesaretleri vardı

Haksızlığa uğradığını düşünüyorsan
Düşüncelerini baskılamak yerine
Duygularını dürüstçe ifade et.
Unutma ki nezaket diye susanlar,
Çoğu zaman haklarını yitirirler.
Belki karşındaki insanı kaybedebilirsin ama

Bu hayatta her şey geçiyor !..
Yalan , yanlış , sahte
Yapılan her şey unutuluyor...
Olgunluk çağına vardığımızda
O gençlik çağında olduğu gibi
Zaman geçmemezlik yapmıyor !..

Kapılar açıktı .
Ayak sesleri duyuluyordu
İnsanlar koşuyordu .
Gölgeler büyüyordu .
Aklım benden gitti .
Ruhum yatağımdan uçtu .

İnsanları birbirlerinden uzaklaştıran şey ;
Uzaklık ve zaman değildir !
Merak edilmemek nedensiz suskunluktur .

Öyle değil işte ..
Aynı değil !
Korkuyla umut olmaz !
Senin gökyüzüne baktığın yerde ,
Güneş var yıldızlar ay var !
Orada gri kapkara bulutlar ..

Yeşil ile mavinin buluştuğu kıyıda
Bahçeli bir evim ,
Tahta iskelem ve bir de sandalım olsun istedim.
Sabahları dalgaların sesiyle uyanıp ,
Rengarenk çiçeklerle dolu bahçemde,
Kahvemi yudumladım .

Bazen insanlar gri uçurumlara sürüklenir.
Kanatları kelebek gibidir, narindir, kırılgandır, çaresizdir.
Güçleri olmasına rağmen kendilerini korumasız bırakırlar.
Her insan annesinin rahminden toprağa yolcudur .
Meselenin başı ve sonun özeti budur.
Bu arada kalan kısımda, geldiğiniz yeri, gideceğiniz yeri, içinde bulunduğunuz toplumu ve yapılan haksızlıkları dilediğiniz kadar eleştirme ve beğenmeme hakkınız vardır.

Bir Annenin kendi hayat çilesi
Omuzlarına yük değildir !
İçindeki asıl ruhsal kargaşası ,
EVLATLARIDIR.

Uzun zaman önceleri ,
Şirin mi şirin mahallemiz ,
Erik dut ağaçlı bahçeli evlerimiz vardı .
Müstakil katlı çiçeklerle kaplıydı ...
O evlerde güzel insanlar yaşardı ...
Akşamları kapıların önüne kilimler serilirdi .