Orhan Demirtaş Şiirleri - Şair Orhan Dem ...

bazen nefesimi bile özlüyorum
...yokluk içinde imanı gevreyen nefesimi
.......kader ile keder arasında kalan nefesimi
bana senin ismin kadar sık uğramayan nefesimi

adımı unutuyorum

gözlerin,
...derin okyanuslardan toplanan gülüş gibiydi
...........sedef kakmalı yüzlerce güneş gibiydi gözlerin

her gün kalbimin şurasından-burasından
......aşağısından-yukarısından geçen yol gibiydi gözlerin

bir anda o güzel gözlerinin önüne yığılıp kaldım ya
o gün bu gündür niçin ağlayacağımı
...................ya da niçin güleceği-mi unutuyorum

özlemek mi......? .......niçin......................
.............unutuyorum işte

sustum...duydun mu?
......çünkü bir ayrılık ancak bu kadar anlatılmazdı

oysa ben adın gibi biliyordum,

.......................bu dünya en çok ikimizin hakkıydı

yerlere-göklere sığdıramadığımız sevdamız

gün geldi,
...........alala-de, öylesine bir 'VEDA' ya sığdı

............................ne garip

üryandım, seni örtündüm, seni giyindim
...........hem de bir insana bir ömür yetecek kadar

..........sen ise
gittin... gittin... gittin....
uzatmaya ne gerek var; çok özledim

biliyorum,
....halim olmasa da, biliyorum
............ yalnızlığında bir seçenek olduğunu
şimdi çaresiz bir benle, koca bu hayattan vazgeçerek
sırtımı, omuzlarımı, göğsümü
.......ve dahi uykumu bile, sana bırakıp,

benim hiç bir zaman,
.....hayattan çok da fazla bir talebim olmadı aslında

hep, yalnız ''BİRİ'' olsun istedim hayatımda

.........................yapa ''YALNIZ BİRİ'' kaldım sonunda

başını bir kere üstüne bıraktın diye
...........o gün bu gündür

dizimi öpmeden yat(a) mıyorum

Katrem, kadınım,
............oyyyy göğüs kafesine saklandığım
.............................kutsal ateşinde yandığım
sesini, konuştuğum herkesten daha iyi tanıdığım
benden önce iyi değildin,
............................yorgundun,