Orayı Anmak! Şiiri - Alper Tunga 3

o tuğla desenli, garip binada
yaşananların hepsi bir kenara
o yaşananları gömdüm ben
o insanları anılarımda bile
sevmek, anmak istemiyorum.

onları anılarımın içinde tutmam
bu bile insanlık suçu... tutamam

onlar yok oldular, başka dünyalarda
hasetlikleri ve düşmanlıklarıyla

yaptıkları yanlarına kalmazdı ama
dostlarımla bile mücadele etmek..
ve mücadele etmek zorunda kalmak...

neden?
neden!

orada güneş gibi parlayan ve ışık saçan
masumiyetin tek gerçek simgesi sendin
bana kızma!

onların kötülüğünün karanlık izlerini
sana taşımak istemedim

her şey bir kenara
geldim, buradayım ve gitmeyeceğim.
sende rahatsız değilsin benden
neden gideyim :)

bunu asla ima etmem
şiirsel bir mana görürsen
bil ki yanlış ifade etmişim
ve ya yanlış yazmışım
ve hatta noktalamışım.

o garip tuğla desenli binadan
bahsetmek beni yoruyor.
bunu da bir daha yapmayacağım.

senin olduğun anlar sadece...
o anlar bir cennet bahçesi gibi

geriye kalanlar ise siyah ve beyaz

o bahsettiğim manüpülatif kişi
inan arkadaşımdı.
yani; benim için öyleydi

anlatma nedenim
onunla beni görmüş olma ihtimalin
çünkü kantinde bir kaç kez yanımdaydı
ama ben seni izliyordum inan ki

sen poğaça yiyordun minik minik
ve üstüne dokuyordun
sürekli üstünü silkeliyordun

acaba biri gördü mü der gibi
etrafa bakınıp devam ediyordun
elinde notlar vardı...
ben seni görüyordum
hala sakar mısın?
yoksa o gün dalgın mıydın

ben anlarım
birazcık sakarsın :)) bende öyleyim