Onur Koza Şiirleri - Şair Onur Koza

Tedirgin bir adam oldum sayende adımları mı hep korkak atıyorum…

Mevsim Sonbahar olmasına rağmen ağaçtan düşen yapraklar için can yakıyorum, tutarsızca rüzgara kızıyorum, sonra yine çıplak kalan o ağaçla bende üşüyorum… ağlıyorum ulan ağlıyorum, masum bir çocuk gibi, acısı büyük bir anne gibi, yalnız kalan bir baba gibi, sevdiğini meleklerin aldığı söylenen bir sevgili gibi… oysa benim yapraklarım döküleli çok olmuştu…oysa mevsim sonbahar da değildi canımı acıta acıta söke söke koparmışlardı bütün bende ki umut yapraklarını bunu yapan ne bir rüzgar, ne de bir fırtınaydı adı yasak denen can yakan aşktı…

Ben her sonbahar yaprakların dökülüşünde bu acıyla tedirgin bir adam olup ağzımda belirsiz bir küfürlerle ilkbaharı bekliyorum tüm şairler gibi …

Çaresiz kaldı mı insan anılara sığınıyor işte…

Gidişin ardından kaç zaman geçti sayamadım,

Gelişinle gidişinin tezadını kalbime bir türlü anlatamadım…

Çaresiz kaldı mı insan anılara sığınıyor işte…

Gidişin ardından kaç zaman geçti sayamadım,

Gelişinle gidişinin tezadını kalbime bir türlü anlatamadım…

Kar yağıyor şehrime sevdiceğim.., üşümüyorum…

Seni bembeyaz hayal ediyorum…

Çocuklar seviniyor, Umutlar gülümsüyor…

Odam yine senden bir iz,
Penceremde eski bir sis.
Perde kıpırdar yavaşça,
Kokun dolaşır usulca.

Yastık hâlâ seni saklar,

Bir kadın tanıdım yaşı küçük yaşadıkları büyüktü, bir kadın tanıdım çokca güler okyanus kadar ağlardı… gözleri bazen bir bulut düşmüş bir deniz dalgası, bazen ulaşılması zor bir gök kuşağı idi, ona kavuşmak zor idi, ama kavuşunca geçen zaman en kötü düşmanınız idi … Bir gülüşü vardı ki o güldüğü zaman gökyüzü gülümser, kuşlar şarkılar fısıldar, rüzgar eşlik eder, ağaçlar çiçekler dans ederdi, doğa benim yüreğimde bu esnada ona serenat yapardı… tüm acıları unutturdu gülüşü…
bazen bir anımız çokça acımız vardı, güzellikler arda kadar değerli azra kadar umut doluydu, umudu vardı bir adamın bu küçük kadına… şiirin sonunda o umut sevdalara sesleniş oluyordu Sevin sevdiklerinizi yüreğinizde öyle büyütün ki kimse zarar veremesin adını aşk koymuşsanız eğer umudu kaybetmeden sevmeli güzel insanlar.. Umut ve sevgi sizin bir yanınız onu sevdiklerinize vermekten çekinmeyin… o zaman gülüşlerin, o zaman aldığınız nefesin bile onunla ne kadar değerli olacağını anlayacaksınız…

Hiçe atılan sevgiler yüzünden kirlendik,
İnsanlar artık masum değiller…
Aşkın ortasında savrulup tükendik,
Duyan yok içimizdeki yaraları, kimseler…

Bizi en iyi anlatan şeydi Masumiyet…
Öptüğümde titrerdin ya
Kalbimin odacıkları açılırdı
Hemen kocaman olurdu gözümde herşey…
Kocaman bir aşk,
Kocaman bir Dünya,

İnsan uyumaktan korkar mı? Rüyalar kabus bile değilken yine de acıtabilir mi? Bu nasıl bir çıkmaz sokak hikayesi, deniz de yüzme bilirken boğulmak gibi, gökyüzüne küsmüş bir kuş gibi... denize küsmüş bir balık gibi, umudu onda kalmış bir adam gibi, tanımsız ve melankolik yaşadığım acının tarifi...

Özledim gülüşünde çıldırdığımız zamanı,

Saçlarına dokunduğumda yüzünde binlerce güneş doğurmanı,

Masum bir bebek gibi koktuğun o anlarda,