ÜZÜLMÜYORUM... Kaderimde var isen eğer, Mutlaka benim olacaksın... Ama kaderim değilsen eğer, yazdığım şiirlerde en güzel anı olarak kalacaksın...
Benim yağmurlarım var UMUTLARLA her mevsim yağan… Senin ise yağmur bile olamayan kara bulutların var sevdiklerini bunaltan…
Mevsimler gibi geçişler yaşıyoruz, bazen hüzünlü bir sonbahar mevsiminde ağaçlar gibi yapraklarımızı döküyoruz sokaklara ve en acısı sevdiğimiz insanlar rüzgâr oluyor; dalından ayrılırken bizi uzaklara sürükleyen. Yakını ararken yakınımızdan oluyoruz, canımız acıyor. Tutunamadan yanında yerde savrulup duruyoruz, nefes alamıyoruz. Sonunda rengimiz kahverengi ve sarıya çalmaya başlıyor. İşte oradan oraya… Artık güneşin belirsizliği. O an kurumaya yüz tutmuşken geliyor; son sözcükler düşüyor dilinden usulca, ufak bir gülümseme ile. Ağaca son kez bakarken:
“Hatırla…” diye başlıyor; dallarına sımsıkı bağlı olduğum, en baharlı, en yağmurlu, sırılsıklam olduğum o ilkbahar günlerinde… Hani yıldırım seslerinin korkusuyla sana sığınarak, “Bir gün anılar ve umut kokulu bir kitap mezarım olsun istiyorum,” demiştim, diyor ağaca.
“Hatırla ve beni unutma… Sen de kuruyup bir kitap olduğunda, ilk ya da son bir baharda… Belki bir kitapta seni bulmak, belki bir kokuda seni aramak… Bir umut vardır yaşamda.”
İkimizde istemezdik böyle bir son biliyorum, içimiz öyle acıdı ki bittiğinde söylenecek bir söz bulamamıştık yasaklara yenilmişti sevgimiz… adı yasak olan herşeyi sevdim ben çocukluğumdan beri… sende yasaktın bana ve bir gün bitecekti, ya idam edilecektim bu şuç yüzünden yada müebbet hapse… ikisi de olmadı ama aslında en ağır ceza verildi bana seni benden aldılar, hemde bir daha vermemek, görmemek üzere, gözlerimin içine baka baka, yüreğimin en dibine vura vura, tekme tokat aldılar seni benden…. Hiç bir şey diyemedim onlara düzen bu dediler ben sustum hiç bir şey diyemedim… Ya sonra ben bu acıyla ne küfürler ettim onlara ve sessizce içime gömüldüm senli şarkılardan uzaklaştım, senli sözlerden kaçtım, ama yine yakaladılar beni.. İçimden çıkmayan bir parçan var biliyor musun? Böyle birisinin beni kemiklerime kadar kırıp dövse kan revan içinde kalsam bile çıkmayacak çıkartılamayacak bir şey var içimde senden kalan paramparça onlar, onlar işte seni yazılası yapıyor ve içimdeki bu satırlar ondan bu kadar ağır bir tavır alıyor… şimdi bu acılar, yazılar yerine sarılsaydık olmaz mıydı ya? En güzel yaptığımız şey değil miydi sarılmak… hatırlar mısın ? Aylardan aralık tı senelerden 2013 doğum günümdü ve biz yasaklara rağmen buluşmak için, sen bir yerden kopmuş ben bir yerden kopmuş gelmiştik izmire basmane’de kavuşmuştuk mesafelere aldırmadan sonrasında zaten akşam saatleriydi doğum günümde benimle olmak istemiştin ve olmuştuk da ama sadece 30 Dakika herşeyi alt üst etmişlerdi bizi bizden koparanlar onu bile çok görmüşlerdi bize ama hatırlıyor musun? o gece şehrin ışıkları ortasında onca kalabalığın içinde sana sarıldığımda ağlayarak bu da bize yeter be bi tanem bak doğum günüm yanındayım dediğimde gözyaşlarımı silerken söylediğin bir söz takılmıştı aklıma hala da aklımdan biz hep küçük şeylerden büyük mutluluklar yaratmadık mı? buda böyle olsun ben her zaman seni seviyorum demiştin ve ben sana tekrardan sarılarak seni iyi ki sevmişim demiştim şimdi bunları neden anlatıyorum biliyor musun? Çünkü içimde birikiyor artık, acı çekiyorum ne kadar kendimi kandırsam da acı çekiyorum sana sarılmak istiyorum olmuyor, sesini duymak istiyorum olmuyor, bende kendimi yazılara vuruyorum seni herkes biliyor umudum neden sende kaldı artık herkes biliyor …
Sana olan dokunuşlarımdan bellidir sana inanışım…
Masumiyet adına sevişim den bellidir aşka inanışım…
Ellerini ellerimden, Gözlerini gözlerimden ayırma,
Sende inandım ben umudun kalbimde kalan yanına,
Biz hep sevelim belki kuşlar yuva kurar sevginin dallarına,
Sarıldın mı geçer be sevdiğim,
Acı biter, gülümser ruhum seni daha güzel sever,
Kokunla değişir dünyam, başımda bir deli sevda tüter…
Seni hep en güzel sevdim ben,
Tüm yasaklara rağmen buldum bir neden,
Bugün yine sen çıktın karşıma
Hiç hesapta yokken üstelik
Bir şarkının arasında
Bir sigaranın dumanında
Ağladığımızda gözlerinden akan yaşı silen…
Sonra canın yanmıştır diye
Gözlerinden öpen adam..
Hani saçlarının tellerini cüzdanında saklayan adam…
İşte O ADAM Yoruldu…
Günaydın şehrimin en güzel kadını,
Sana güneşin ilk ışıklarından yazıyorum,
Bugün ben yine ilk gülüşün olmak istiyorum,
Nefesine karışan bir oksijen, kokuna karışan bir yastık olmak istiyorum…
Günaydın şehrimin en güzel kadını,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!