Geriye bakmaktan yoruldum.
Artık bugünün ve geleceğin boşluklarını dolduruyorum.
İnsanlar geliyor ve gidiyor.
Dert değil.
Ruhumu tıkayan huylarımı değiştirdim.
Eskisi gibi kimsenin derdine de düşmüyorum.
Kendim içinde tasalanmıyorum.
Nasılsa bende gideceğim.
Her memleketin gitmek için mutlak bir yolcusu vardır.
Belki son vapurla belki de gün ağrıyıp geceye kavuşunca.
Bende gideceğim.
Sırtımda uzun paltoyla.
Belki soğutacak içimi sabahın ayazı.
Ellerimin titrekliği daha da belirginleşecek.
Geceyi üç çeyrekte bir durakta rastlaşacağım sarman
Kediyle.
Kollarımda tüy dökecek.
Ama umursamaz duracağım.
Uzun bir yol düşecek ayaklarıma.
"...Belki de en büyük kaybın veda etmek için ayırdığım zaman olduğunu farkedeceğim.
Ki zaten herkesleşmişken gitmek lazımdı.
İnsanlar gitmiyor muydu ?
O zaman gidelim."
Kayıt Tarihi : 14.04.2026 14:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!