Bütün bu manasız iç sıkıntılardan,
gerisi görünmeyen bu beklemelerden,
Denize karşı oturup sigara yakmamış insanlardan yoruldum.
Bir sükunet bahçesi istiyorum.
Ruhum eski bir terzinin el işçiliği gibi.
Sevmediğime,sevgi duyuyorum.
Öyle çelişkili.
Her Halükarda ayrılık vurmuş istiklali.
Nasılsa karanlık,
nasılsa tutuşuruz...
Ay parçası altın olur.
Bir gün doğumunda yakutta düşeriz.
Müzisyen çalar sabah olur.
Bize sevmeyi öğreten yalnızlık değil miydi?
Tekrar paylaşırız yalnızlığı.
Tekrar öğreniriz sevmeyi,
çatısız mavi seralarda.
#onusendenal
#hsefakılınç
Kayıt Tarihi : 14.04.2026 14:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!