Beni bu halimde bırakın.
Kirli huylarınıza,
sevimsiz şakalarınıza muhtaç değilim.
Aklımda sızlayan her düşünce benim yalnızlığıma aittir.
Sahiplenmeyin derdimi.
Ben en çok kendimi dinlerim.
Kimseye bir kastım yok.
Benden olan gitti ve sevebileceğim insanların nüfusu azaldı.
Dünya üzerinde kaç iklim geçirdim ancak hiç biri seninle tutulduğumuz yağmurun ve ıslaklıktan ürküp sığındığımız park bozması tahtırevanın yerini doldurmadı.
Senin kör bakışlarının ardında her gün bir önceki güne veda ediyorum.
Meğer her yalnızlığımda "herşeyimi" kaybettiğimi söylerken ne büyük yalancıymışım.
Hayır! herşeyi kaybetmedim.
Bütün bu manasız iç sıkıntılardan,
gerisi görünmeyen bu beklemelerden,
Denize karşı oturup sigara yakmamış insanlardan yoruldum.
Bir sükunet bahçesi istiyorum.
Ruhum eski bir terzinin el işçiliği gibi.
Sevmediğime,sevgi duyuyorum.
Geriye bakmaktan yoruldum.
Artık bugünün ve geleceğin boşluklarını dolduruyorum.
İnsanlar geliyor ve gidiyor.
Dert değil.
Ruhumu tıkayan huylarımı değiştirdim.
Eskisi gibi kimsenin derdine de düşmüyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!