Aynı göğün altında
aynı yağmurda ıslanıyoruz aslında
aynı toprağın ekmeğini bölüyor
aynı bayrağın gölgesinde yürüyoruz.
Sonra birileri çıkıyor
isimler koyuyor insanlara
mezhep diyor
ırk diyor
ayırıyor kalpleri birbirinden.
Oysa
bir annenin gözyaşının
hangi milletten olduğu bilinmez
bir şehidin toprağa düşen kanı
aynı kırmızıdır herkes için.
Önce birlik olmalı insan
önce aynı ülkenin evladı olduğunu bilmeli
aynı acıya üzülmeli
aynı sevince gülmeli.
Çünkü bölünmüş yüreklerden
güçlü bir vatan çıkmaz.
Irk sonra gelir
mezhep sonra gelir
önce insan olmak gerekir
önce kardeş olmak
önce millet olmak gerekir.
Bir sofrada ekmeği paylaşabilmek
bir felakette omuz omuza durabilmek
işte gerçek birlik budur.
Ve bir gün
insanlar birbirine ne olduğunu değil
ne kadar insan kaldığını sorarsa
o zaman
bu topraklarda huzur büyür.
Kayıt Tarihi : 7.05.2026 08:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
aynı bayrağın altında
aynı rüzgârı soluyabilmek gelir.
Sonra mezhepler konuşulur
sonra ırklar…
çünkü insan
önce aynı toprağın evladı olmayı öğrenmelidir.
Bir depremde yıkılan evlerin altında
kimsenin kimliği sorulmaz
bir annenin feryadı
her dilde aynıdır.
Bir asker toprağa düştüğünde
akan kanın rengi değişmez
acı
herkesin yüreğinde aynı yanar.
Bizi ayıran isimler değil
bir arada tutan değerler büyütür.
Önce kardeşlik gerekir
önce omuz omuza durabilmek
önce “biz” diyebilmek gerekir.
Çünkü parçalanmış kalplerden
güçlü bir gelecek doğmaz.
Irk sonra gelir
mezhep sonra gelir
önce vatan gelir
önce millet
önce insanlık gelir.
Ve bir gün
birbirimize ne olduğumuzu değil
aynı göğe bakıp bakamadığımızı sorarsak
işte o zaman
gerçek birlik başlar.
TÜM YORUMLAR (1)