Ömürler Şiiri - Kasım Kobakçı

Mezrada ömürler, hep böyle tükenirdi,
Kimsenin yazgısı şaşmaz,
Birbirinin kopyası, silik kaderler,
Karanlık çökünce, başlardı esas mesai,
Şafak sökene dek, süren bekleyişler,
Fitili kararmış,
Yağı tükenmeye yüz tutmuş,
O isli, teneke parıltısında,
Damlarda, mandalar yavrulardı,
Eşikte, tiftikler doğururdu,
Can pazarı, kurulunca oracığa,
Uyku girmezdi, hane halkının gözüne,
Duvarda titreşen, o cılız şavkla.