Ömrümün ilk bahçesi Şiiri - Sevim Ela

Güneşle birlikte uyanırdı bahcemiz,
Meyve ağaçlarıyla süslüydu dünyamız.
Babamın Annemin toprağa değen eliyle,
Bereketle dolardı her bir yanımız.

Bahcenin ortasında coşan kaynak suyu,
Ninniler fısıldardi bize yaz boyu.
Eğilip avuçlarımla içtiğim o serinlik,
Yıkardi içimizdeki her türlü korkuyu.

Annemin el lezzeti sinerdi pişen aşa,
Odun ateşi can verirdi ocaktaki taşa.
Közün üstünde usulca demlenen o çay,
Huzurla mutluluk katardi günümüze.

Yıllar geçti geride kaldı o güzel rüya,
Ama hatıralar sığmaz hiç bir dünyaya.
Annemin gülüşü Babamın asil gölgesi,
Işık olur hala yürüdüğüm her yola.
Sevim ela