Ömrüme Sığmadın Şiiri - Mustafa Alp

göğüse can sığdı be agop.
nefes sığdı, dert sığdı.
rakı şişesinde devrilen geceler,
bir de yarım kalmış tövbeler sığdı.

şu dünya dediğin ne ki zaten?
üç günlük meyhane masası.
bir yanında sahte kahkahalar,
öbür yanında insanın iliğini kemiren yalnızlık.

ben çok adam gördüm agop.
cebindeki parayı ömür sanan,
iki alkış duyunca kendini padişah bellemiş soytarılar.
kimi aynada yüzüne değil,
ceketinin markasına bakarak adam olmuş.

oysa insan dediğin,
gece başını yastığa koyunca
içindeki boşluk kadar adamdır.

benim boşluğum da sendin işte.

bir seni koyamadım şu ömrün içine.
çünkü bazı insanlar
eve misafir olmaz agop.
yangın olur.

öyle geldin ki hayatıma,
kapıyı çalmadın bile.
bir bakış bıraktın masama,
ben yıllarca toparlayamadım kendimi.

ey sevgili.
senin adını ağzıma alınca
rakının tadı değişiyordu.
sigarayı başka çekiyordum.
sokak lambaları bile sarhoş bakıyordu yüzüme.

ulan ne garip şeymiş sevmek.
insan bir çift göze sığınıp
koca dünyadan kovuluyormuş meğer.

bana unut dediler.
sanki insan sevdiğini
cebinden düşürür gibi unuturmuş gibi.
ben seni unutmayı değil,
adını anmadan yaşamayı bile beceremedim.

kimi gece sustum.
kimi gece küfrettim feleğe.
meyhanedeki sandalyeler bile dinledi beni.
bir tek tanrı ses etmedi.

sonra anladım agop.
insan sevdiğine değil,
yarım kalan kendine ağlıyormuş.

çünkü bazı vedalar vardır.
giden gitmiştir aslında.
ama kalan, hala onunla konuşuyordur içinden.

bak şimdi yine gece.
masa darmadağın.
küllük dolu.
içimde senden kalan
koca bir harabe.

ve ben hala aynı yerdeyim.
bir yanım dünya ile dalga geçiyor,
öbür yanım çocuk gibi
sen diye ağlıyor.

şu hayat dediğin şey de garip agop.
insan gençken dünyayı yenebileceğini sanıyor.
sonra bir çift göz çıkıyor karşısına.
ve bütün yenilgilerine
aşk adını koyuyor.

göğüse can sığdı be güzelim.
nefes sığdı.
ruh sığdı.
keder sığdı.
yalnızlık sığdı.
şu kahpe dünyanın bütün yükü sığdı da.

bir tek sen sığmadın
şu kahrolası ömrüme…

✍️