Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Hatem'ini okuyorum şeker dikeninde,
Allahım(cc) ne azamet diyor,
İliklerime kadar irkiliyor,
Sana gelmeden kendime geliyor,
Kaynayıp kaynayıp coşuyorum,
Varlığımı bilme sevinci içerisinde,

Sende cananım var sende canım var,
İstanbula doya doya sarılsam.
Üç torun bir evlat sonsuz kanım var,
İstanbula doya doya sarılsam.

Seni methedenin aşkı uğruna,

Ne ud haya erkân,ne yol ne görgü,
İnsanı eğleyen İmandır İman.
Hangi kanun yol alanı eğler ki?
İnsanı eğleyen İmandır İman.

Sen kendine akıl erdiremezsin,

İnsanda meziyet insanda ziynet,
incitmemek bilmek incinmek olmaz,
İnsan gönlün kırmak kula heziymet,
İncinmemek bilmek incinmek olmaz.

Sen o nun yerine kendin kor isen,

İnsana dost olmaz,insana ahbab,
Yüzüne gülüp te,sözü sahteden.
Peşinden gidilmez,can güvenilmez,
Yolunu bilmeyen,izi sahteden.

Görünüşte,sanki seni çok sever,

Bu Dünyanın meyvesi,çiçeği dalı insan.
Kaînat sırlarının,bilinen halı insan.

Rabbinin muatabı,O'nun eseri insan.
Taa Alemi ervahtan,başlamış sarii'i insan.

İnsan dediğimiz,garip varlığın,
Keşf ettim acaip,sırdır insanlar.
Ezelden ebede,bir ulu kervan,
Dünya denen yolda,vardır insanlar.

Ruhlar aleminde,tasnif edilmiş,

Ben senin varlığın isbat yolunda,
Bir bahar da bin bir güle takıldım.
Bir anadan doğma aynı babadan,
Ayrı kavimlerde dile takıldım.

Işşığın huzmesi suyun sedası,

Suyun Sesi

Aylardan aralık tı,aralığın sonları,
Karakış başlamıştı,yaşıyorduk DON'ları.

Bir bakarsın fırtına,evden eve varılmaz,

Başımı dizine koyup uzanmıştım,
Çiçekli badem dalının altında,
Çimen kokulu sabah serinliğinde,
Eğilince yüzüme saçların değiyor,
Tel tel yel gibi.
Sep serin.