Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

Felekten kendimi,kollamak için,
Sıgınacak siper,elde silah yok.
Sergilemek için,ünvanım şanım,
Omuzumda cubbe,başta külah yok.

Yağmur verdin,boran verdin kar verdin,

Yüce Melâm seni bildirir bu yer,
Nebâtat hayvanat dil'i bildirir.
Koyun ot'u yiyor et süt oluyor,
Keçide tiftiğin kıl'ı bildirir.

Kartalın kanadı gözü pençesi,

Sen için Dünyayı,seyrâna çıktım,
Bu alemde bin bir türlü,hal gördüm.
Dikenle zırhlamış,gülünü Mevlâm,
Zehirli sinekte petek,bal gördüm.

Kimisinde gaftan,gördüm taç gördüm,

Bir ezgi tutturmanın,üstünden yıllar öte,
Kıvrılır dolanırım,gönlümdeki serhate.

Unutmak mı ne mümkün,kokunu soluğunu,
Fısıldar bulut yağmur,hep senin yokluğunu.

Yüreğimi yolluk etmeye (varım) ,
Sen'in için her varlığım hibe,
Yok sayarım dünümü,bu günümü,ati'imi,
Sen ağladığıma bakma,
Bu da benim bir haletim,işte,
Yırtılırım olsam bile,

Senden Yaradana,davacı oldum,
Akan göz yaşımı,silmiyor diye.
Söz verdi de,ahde vefa etmedi,
Gavil yerimize,(gel) miyor diye.

İnan Dünyalara,vermezdim seni,

Seni methetmeye dilden acizim,
Seherde açılmış güle benzersin.
İfade'i meramımı arz ettim,
Bülbülü şeydada dile benzersin.

Zülfün yele verme seherde şöyle,

Yerken seni düşünür,
İçerken seni yaşarım,
Yel esse senden haber getirir sım sıcak,
Bir damla su gözlerini anlatır bana,
Bende dolar dolar taşarsın,
Sorarım hep kendime,

İğdeler çiçek açmış,bağ yolunda,
İlkindin üstü gölgesindeyim,
Ellerimde incecik kum,
Birinden birine habire boşaltıyorum.
Tel tel parmaklarımda saçların,
Ellerimdesin ığıl ığıl sorarım kendi kendime,

İstanbul'lum,İzmir'lim,Erzurum'lum Urfa'lım,
SEN beni kendine,dostum bil DOSTUM.
Kırıkkale'lim Keskin'lim,Adana'lım,Konya'lım,
SEN beni kendine,dostum bil DOSTUM.

Kadın erkek kız kızan,bütün canlara sözüm,