Ömer Çetinkaya Şiirleri - Şair Ömer Çeti ...

İkibin Onbiri HEYBEYE Koyduk

(*_*)
İyi, kötü, ağrı, acı, dert, keder.
İkibin onbiri, heybeye koyduk.
Böyle gelir dünya,böylece gider.

İnsan oğlu Kâinata efendi,
Bir uçtan bir uca,evren emrinde.
Çelik kanat takıp,yıldıza ağdı,
Güneş'ten öteye,seyran emrinde.

Toprak tan halk oldu,toprağa hakim,

Kalp te tekleme,var gözde astimat,
Hayatın kadrini,bilmeli insan,
Bu sitres altında,çekilmez hayat,
Hayatın kadrini,bilmeli insan.

Başta dönme başlar,gözler bulanık,

Bunca varlık içinde,bulunduğum yer nedir?
Her fert'in bilmesi şarıt,(Acaba insan nedir?)

Bu sorunun altında,kalıp ezilmen niye? ,
Arayıp bilene sor,Dünyada neyim diye?

Bu Dünyada insanoğlu,
Niye yaşar bilmiyorsun?
Konduk geri göçeceğiz,
Neden erzak almıyorsun?

Konak yerine özenme,

İnsanoğlu bir yolcu,ezelden yola çıkmış,
Boynuna taa ervahda insan levhasın takmış.

Alayı illiyyine, çıkmağa istidat ta,
En mahir mahlukattır,lisanda ve sanat ta.

İnsanın üstüne,beynimde soru,
Harf harf yazılmayan,kitap mı insan?
Her varlığın lisanına aşina,
Rabbinden aleme,hitap mı insan?

Çalışır çırpınır,vara var katar,

Bin bir tane ayrı millet,
İslamiyet birlik etmiş.
Nice ülke nice devlet,
İslamiyet birlik etmiş.

Nişanesi cübbe sarık,

EFENDİM(asv) methetmiş hoş belde demiş,
İsmanbul ben seni candan severim.
Fem'i mübareğin sana göndermiş,
İstanbul ben seni ondan severim.

Tarihin gözyaşı boğazlarını,

Zorluyorum tüm zorlukları,
Kırıyorum tüm zincirlerin belini,
Tutturuyorum bir hoyrat yanık,
Seherde şeyda bülbüle inat,
Dağ başında bir parça kalmış kar,terler ya,
Yanaktan süzülen yaşlar misali,