Şehir Garipliği Şiiri - Rasimin Gönül Dili

​Yürüdüm, yolların sonu gelmiyor,
Gökleri kuşanmış taşlar ağlıyor.
Güneşin önünü duman bağlıyor,
Gönlümün ferini söküyor şehir.
​
Bir devin karnında can çekişir can,
Damarlar yerine akar zift ve kan.
Ne bir koku kalmış, ne eski nişan,
Üstüme karanlık döküyor şehir.
​
Toprak küsmüş, beton yemiş bağrını,
Kimse duymaz garip kuşun çağrını.
Sırtıma yüklemiş dünya ağrını,
Belimi iki kat büküyor şehir.

​Işıklar yanıyor, gözler amamış,
Ruhlar ambalajlı, kalpler yamalıymış.
Sanki her bir kapı bin kez kapalıymış,
İnsanı insandan yıkıyor şehir.
​
Pınar susmuş, musluk ağlar pasından,
Herkes bir parça kapmış dünya tasından.
Yalnızlık okunur her çehresinden,
Mezara girmeden yakıyor şehir.

​Dostun gülüşünde bin bir hile var,
Gönül bahçesinde paslı diller var.
Hangi yana baksam bir hergele var,
Sırtımdan hançeri çakıyor şehir.
​
Can Rasim’im der ki; n’oldu yaylalar?
Nerede o mor sümbüllü yaylalar?
İçimde fırtına, dışımda kışlar,
Ruhumu çarmıha çakıyor şehir.