Ölüyor, ölüyorum Şiiri - Hatice Ak

yine o sızı...
memleketimden renkler düştükçe aklıma;
kaçmak istiyorum herkesten, her şeyden,
en çok da kendimden.

​iki kaşımın ortasından
kurşun yemişim gibi bir acı bu.
korkular düşüyor yüreğime,
tüm gökyüzü üstüme devriliyor sanki.

​özledim...
kış geliyor ya yavaş yavaş,
sen çok üşürdün ya hani;
hep bu yüzden kahroluşum, bil.

​ben sıcacık yatağımda uyurken
sen toprağın altındasın ya...
saramıyorum ya seni "bebeğim",
ah benim can yoldaşım,
bırakıp gidenim...

​mor çiçeklerde seni aramak;
nasıl bir çöküntüdür, nasıl bir uçurum?
toprak kokusunda hasret aranır mı hiç?
özlem ne demek bilme sen,
ne olur yanışımı görme...

​gittiğinden beri her gün, her saat;
yeniden ölüyor,
yeniden ölüyorum ben.