Varlığımla sevdim seni…
Gökyüzünde süzülüyorum sensiz.
Bir kuş tüyüyüm adeta: “her şey boş.”
Rüzgârın kollarında, hep sonsuzluk,
Zaman durmuş, bazen belirsizlik hoş.
Varlığım seninle dolsun…
Dağlarıma sinen, kekik kokumsun.
Yamaçlarımda açan, gül yüzlümsün.
Ruhuma içtiğim, zemzem suyumsun.
Bedenime giydiğim, ten örtümsün.
Varken henüz çıkıp ta gel…
Anlatamam dilim dönmez,
Her hecenin, duygusuna,
Suskun olur, gönlüm gülmez,
Bu, hayatın vurgusuna…
Uzanırım sahillerine…
Bir soğuk yaz akşamında,
Ellerim cebimde,
İçim titrerken,
Güneşin kızılı çalardı denize…
Varım işte…
Sevgim sel oldu, nehirler taştı yüreğimden,
Gözlerinde, güneşin yedi rengini gördüm.
En sıcak gündüzü, senin yanında tatdım.
Bir güneş oldun bana yandım ruhumda…
Tek millet tek yumruk…
Yüreğim kaldırmıyor artık.
Gözlerimin gördüğünü.
Zihnim bir mahpushaneye atık…
Sanki müebbet yorgunu…
Ten dinledi…
Hayat suda doğdu, gökyüzüne yükseldi,
Toprak açtı kollarını, ten beslendi.
Gözler çakmak çakmak baktı ilk kez…
Yaşam denen mucizeye, o her yerdeydi…
Tene can dokunsun…
Yüreği kırgın bir kuş gibi, uçuyor uçuyorum.
Hüzünleri giymiş yüreğim, tenimde üşüyorum.
Anlamıyor gözlerimden, bakmıyor gözlerime,
Sanki uçurumdan düşecek gibi hep korkuyorum.
Tenimde bir haykırış var…
Bilmiyorum bu uçurumun ne zaman dibi görünecek,
Hep düşüyorum yoruldum yıllardır, çakılsın bedenim,
Çarpsın bir kayaya parçalasın sevgim etimden ayrılsın,
Donmuş bir yürek kalsın sevgiyi unutan, sevgisiz…
Tenime küstüm…
Durma/kalma hep gitmedin mi? Yüreğimden,
Bir öksüz/sahipsiz bırakmadın mı, varlığı mı?
Deprem olup; yıkmadın mı ihtiyacım varken,
Oysa tüm hücrelerim sendin, içimde ki sevgimde…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!