Perspektif hayat
Hayat uzaklaştıkça, bir perspektif gibi,
Sonsuzda değişir, renk tonu soluklaşır,
En sonda birleşen, paralelken çizgisi,
Göz gidişi görür, mantık suskunlaşır.
Sevgisiz dört duvar yıkılıyor…
Sürükleniyorum tutuyor bir rüzgâr kollarımdan
Ayaklarım çözülüyor yollardan boşluğa çıkıyorum
Doluyor tenimi saran hava kederlerin soluğunda
Bir çıkış arayan yüreğimde demir parmaklıklar var…
Sevginin hakkını verecek misin, severek? ...
Ellerim üşüyor eldiven giymiyorum, sırf
Dokunuşun silinmesin diye,
Hep seyrediyor kokluyorum tenimdeki hatıranı,
Gözlerim doluyor çağlayan oluyorum,
Sevgi olup büyütemedin…
Ömrümü sana hediye ettim.
Değerini bilip yaşatamadın.
Duygularımı yüreğine ektim.
Varlığında, sevgi olup büyütemedin.
Sevgiyim ben...
Gözlerim uzaklardan, seni seyreder,
Yüreğimde atan, aşkın izisin,
Görünmez sislerden, çıkarım bir an,
... Tenine dokunan, SEVGİYİM ben...
Sevgiyi özledim…
Bir dalga sıçraması yaşar yüreğim
Çok ötelere atar beni rüzgâr, fırlatır adeta…
İçimde boğulan bir ruh yaşar ölümü…
Ve durgun nehirlere dökülürüm…
Sevginin kanatları ol bedenimde…
Gel artık yollar tükensin
Ayrılığın kolları birleşsin
Gözlerin ferinde yansın
Sıcak bakışlar sevgiye aksın
Sevginin dört mevsimi olacaksın…
Emektir sevgi; yüreğinden süzülen gönül işçin,
Sevdiğinin gözlerine…
Öyle ekeceksin ki; sevgi tohumunu,
Kök salacak yedi veren olacak yüreğinde…
Sevgim olgunlaşıyor her geçen gün…
Ölürüm yüreğim sensiz kalırsa, yaşıyamaz ruhum,
Gitme uzaklara kal benimle, sıcaklığın dokunsun,
Duygularımı, papatyaların dağ havasında gönderiyorum,
Yamaçlarına düşüyorum tut ellerimden biraz güven ver…
Sevginin yamacında…
Bir yalnızlık kol geziyor, ruhumun kıyılarında,
Duygularım kabarıyor, sönük rüzgârlarda,
Umursamaz bir can gibi, susuyor hayat,
Kızılın rengini, ilk defa gördüm…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!