Karanlığın kalbindeyim…
Kalkıyor bedenim yerden ansızın
Kanat oluyor hayat omuzlarıma
Ayağım boşluğa yürüyor sanki
Bir bakıyorum mavinin kalbindeyim…
Karanlık aydınlığa döndü…
Bulutların en dolusunda saklandım,
Yağmuru bekledim, hayata akmak için,
Öyle sıkıldım ki; yalnızlığımdan,
Boğmak istedim, bir nefeste can gibi.
Karanlıkların güzeli
Gözlerim hep seni arıyor, sevgimin zirvesindesin,
Yüreğim uçurumlarında atıyor, en derininde kaynıyorum…
Oyuncu ruhundan vazgeç, perde kapanıyor bilesin,
Ben senin ruhundaki özgürlüğü sevdim, doğal seni oysa…
Kendi kendine…
Karanlık bir ışıksın, görünmez ki aydınlığın.
Loş gecelerde yanarsın, sönük kendi kendine,
Unutulmuş- anlamsızsın, kuytularda yaşarsın,
Bırakılan yarınlarsın, ah çekersin kendi kendine…
Kayboldum…
Üzerimden ayrılığı çıkarttım,
Çok sıktı kaç gece bunaldım,
Hep düşündüm oysa sevendim,
Sevmedi yüreğimi ezildim…
Kendim kadar yakınım sensizliğe…
Hayal gibisin dokunamıyorum, ellerim uzanamıyor bir türlü sana,
Uyanamıyorum senden, gözlerim hep kapalı tenimde yokum san ki,
Sevgim beni sarıp sarmalar, üşüdüğüm sensiz geçen gecelerimde
Bir boşluğun gece yarısı ansızın, dokunan anıların uyandırır ruhumu…
Karın son dansı…
Her yer bembeyaz, rüzgâr ceketi giymiş bir beden,
Titreyen ruhunda yaşıyor, karın soğuk dansını,
Tenin tüylerinde; üşümüşlüğün izleri işlenmiş, kaskatı…
Ayaklarda, son takat ışıltısı, sönüyor ıslaklığın gölgesinde…
Kaynamalı hatta doğacak her güne…
Ruhun, hiç yaşamamış ve hayata aç gibi,
Boşluğa çabanın nefesi,
Dokunsun ve dolsun,
Bilirmisin yağan yağmurda,
İçimden söküyor ektiğim gülleri…
Yüreğim, canın nereye istiyorsa al götür beni
Ruhum kırgın hayata, gözlerimde gömdüm kendimi,
Görmüyorum gökyüzünün ıssız boşluğunu,
Mavinin en al benisi artık çekemiyor özgürlüğe beni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!