Varlığın canı…
Gökyüzü bağırdı, bulutlar karıştı,
Kayıplar çıkıp, göründü gerçekler,
Karanlığın aydınlığı, caddeye düştü,
Işıklar söndü, sanki küstü…
Ve benim rüzgârım esiyor gövdemden…
Dertlerin sokaklarından geçiyorum,
Karanlık bir hüzün var havada,
İçime sığmayan isyanlar, ruhumdan çıkıyor,
Delleniyor duygularım…
Varışı yok yüreğin
Bir yokluk gibi, çevirdi rüzgârın esintisi,
Gözlerimde damlalar, çok hüzünlü aktı,
Dinmiyor uzakların yankısı, çınlayan sarsıntısı,
Yıkılan bir bedende, emekleyen son nefesim…
Varlığımdan çözülsün, hayatın ilmeği…
Yüreğim meze oldu gözlerine, sevgi umdu,
Sen gelmedin, gaip gecelere takıldı ruhum,
Bir isyan çığlığı koptu, derin nefesimden,
Duygularda kör oldum, halsiz kaldı bedenim…
Yalan dünyada...
Kasvetli bir akşam, sıcak vuruyor teni,
Ruh yanıyor içten içe boğuluyor,
Duygular eriyor, sessizce bir gölge gibi,
Varlığım küçük bir nokta, içimdeki fırtına alıp götürüyor.
Yalnızlık çemberinde
Kara yazı süzülür, gökyüzünden alına,
Bıçak sırtı gibi keser, kanatır yüreği,
Darmadağın yapar, geçmişi geleceği,
Anlamı olmayan karanlıklar başlar…
Yalnızlığın dostluğu…
Hayatın en derin çukurunda, mahsur kalmış gibisin.
Göremiyorsun beklediğin, dost elini uzatan yok,
O çukurda sana yakın olan, görünmez bir karanlık,
Dostluğunda boğuyor, sessizce bekliyorsun.
Yarınlara aşkın açsın…
Yüreğim dayanmıyor böyle sarsıntılara
Her gün bir duygu depremi yaşıyorum
Sevgim budanıyor her dakika kanıyor sevdam
Boğuluyorum sele dönen gözyaşlarımda…
Yangın olmalı ellerin…
Öyle bir sevmelisin ki; aşk kıskanmalı seni,
Güller alkışlamalı…
Yüreğinde sevgi notaları dolaşmalı,
Nağmelere melodi yakmalı gözlerin…
Yangın yüreğin…
İçimde sönüyor hayat
Geceye düşüyor nefesim
Soğukların iç titremesinde
Yanıyor buzul tenim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!