Gözün en uzak, Fizan’dır…
Yanar yüreğim, sevginle,
Baksan yüzüme, anlarsın,
Coşan ırmağın, seliyle,
Taşsan ruhuma, dolarsın…
Gözünü aç milletim…
Yediğim şarapnel parçası vurmadı beni,
Yüreğimden yedim hain hançerini,
Aynı ülkenin içtik suyunu, tattık aşını,
Dedelerimiz kurtuluş savaşını yapmadılar mı?
Görünmeyeceğim hayata…
Hayat gözlerimden, düştün bugün,
Bıraktım inadın, yelkenini rüzgâra,
Salıverdim dalgaların, ortasına kendimi,
Artık sevginin, salına binmek yok,
Görünmeyen bir el sallıyor hayatı…
Gökyüzü karanlık buluta yaslanmış,
Ağlıyor gündüz vakti, kara çarşaf giymiş ruhu,
Ağaçlar ağıt yakıyor uğultularda, sallanarak rüzgâra inat,
Gözyaşları sel oluyor göğü dolduruyor akarken…
Görsün seni…
Oysa…
Gözlerindeki bakışlar beni esir aldı.
Bu ömrün zindanlarındayım artık…
Güneş duvarların ardında kaldı.
Gölgeler kapısını açtı sessizliğin…
İçimden yıkılıyorum dağlarımda,
Boşluklar tutuyor sevgimi,
Ruhumu sarıyor bakışların,
Alamıyorum gözlerinden kendimi,
Gönüllere ekiyor köklerini…
Günün ışıkları gözlerime vuruyor,
Bir ahenk oluyor deniz yutuyor hayallerimi,
Sonra gece düşüyor usulca koya,
Ve ardından yakamoz çalıyor tango figürlerini…
Gönül nağmemde sen varsın…
Gözlerimi karartma, güneşim ol ruhuma,
Bakışlarım seni görmek ister, müsaaden varsa,
Ellerime dokunsun tenin, boşluğu sardığımda,
Tut beni artık yüreğimden, sakın bırakma…
Gökyüzüm olsana…
Gecenin kızıllığını, yıldız kadehine doldurdum.
Şerefine içiyor, yudumluyorum seni.
Esen rüzgârın savurduğu kar taneleri gibisin.
Dokunurken, kayboluyorsun ansızın.
Gökkuşağımsın…
Yüreğimde sakladığımsın…
Sen benim hayatım,
Sen benim ahiretim,
Sen benim ruhumda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!