Gülten Hoca Şiiri - Emin Keven

GBir zamanlar çok büyük hayalleri vardı.
Koştu hayallerinin peşinden, hiç düşünmeden.

Küçücük yürekler onunla koskocaman oldu.
O küçücük yürekler,
Damlaya damlaya göl olup gönüller suladılar.
Yıllar sonra el öptüler, gönül aldılar.
"Öğretmenim, biz sizden öğrendik hayatı." dediler.

Onlar dedikçe;
"İyi ki öğretmen olmuşum,
Bahçıvan olup çiçekler yetiştirmişim." dedi.

Bir gün hastalandı,
Kardeşi iflas etti başka bir gün.
Babasını ansızın kaybetti.
Hayat arkadaşım dediği Harun Abim,
Hep destek oldu, şoför oldu, umut oldu.
Yılmadı; "Hepsi imtihandır." dedi.
"Rabbim kemalimiz için vermiştir." dedi.
Şefkatli olmuş yıllar önce,
Çalışıp durur gücü yettiğince.

Hastalıktan, dertten, kederden vakit buldukça,
Hemen gelir okula, bir nefeslenir;
Sonra yine çocukların arasına karışırdı.

Gecesi gündüzü birbirine karışmıştı.
Bir evde açlık varsa kapısını çalar,
Bir hasta varsa elinden tutar,
Bir yetim ağlıyorsa gözyaşını silerdi.
Harun Abi de yanı başında,
Sessizce aynı yükü omuzlar,
Birlikte koşarlardı iyiliğin peşinden.

Sınıfın kapısı açıldığı anda,
Kendi acılarını kapının dışında bırakırdı.
Tahtaya yazdığı her harfte umut vardı,
Anlattığı her derste merhamet...
Çocuklar bilmezdi belki;
Karşılarında duran öğretmen,
Kendi yaralarını gizleyerek onları büyütüyordu.

Sonra en ağır imtihan geldi...
Önce hastalık kapılarını çaldı,
Ardından hem kendisi hem Harun Abi aynı çetin mücadeleye yürüdüler.
Ama dillerinden şikâyet değil, dua döküldü.
Ayakları yoruldu belki,
Fakat gönülleri hiç yorulmadı.
Binlerce öğrencinin, binlerce ailenin duası,
Onların en büyük serveti oldu.
Bazı insanlar ders anlatır;
Bazıları ise ömürleriyle ders olurlar.

Emin KEVEN
2018