Ocağın Hür Nefesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Kazana ilticadır, aşı közle harlamak.
Acıkmaktan öte histir, yemeği aramak.
Kıvılcım hayal kurar, korların hülyasında.
Dumanın göbeğinde, destanlar parmak parmak.
*
Süzülür şelaleler, kâkülleri nemli yar.
Ayrılıksız gitti lale, çoktur gelmez zinhar.
Kaynattığı kekre tat, aklımızdan hiç gitmez.
Takvimin yaprağında, ömür akar aşikar.
*
Puslu kaselere, ağız dokunur dokunmaz.
Ilık bir roman doğar, kase aşa yol vermez.
Kemiklere yürüyen titremeyi, siler aş.
Aşa arzu duymayan göze, metelik yetmez.
*
Aşın ruhundadır keyif, aşsız vakitler kış.
Yedi iklimin hepsi, dumanın raksıyla düş.
Acıkmak aşa istek, bitmez isteğe hudut.
Zarif parmaklar ile, mangalda beste nakış.
*
Puslu şafakların, o cilveli bakışlısı.
O güğümde şıra isteyen, de ki yarısı.
Elmas görünümlü işve, dillerdeki dua.
Usanılmaz öpüşten, her an geçer cakası.
*
Harlanır odunlarla, ocağın hür nefesi.
Dinleyin tencerede fokurdayan o sesi.
Kıvamını bulunca, lezzetin şaheseri.
Dağıtır sofralara, huzuru ve hevesi.