O Eski Dakikalar Şiiri - Kasım Kobakçı

Zihnimde canlanan o eski dakikalar,
Solmuş yaprak misali uçuşan sayfalar,
Toza dönmüş yıkıntılardan farksızlar,
Gâh sızlatır yüreği gâh neşe saçarlar.
*
Ardı sıra damlalar, bağlanmış bütün sular,
Rüzgar esti güllerden, rüzgarla doldu kuytular,
Karanlığın tam kalbinde, o siyah boşlukta,
Kadeh kırıkları arasından, sızıyor yudumlar.
*
Daldık hülya deryasına, savrulduk Şiraz bağına,
Adımla tırmandık dağa, mühür vurduk otağına,
Gürültülü şahıs kümeleri, paçalarımızın kıyısında,
Ulaşırız uzaklara, varırız gençlik çağına.
*
Saklı kalmış resimler, fısıldar derinden,
Renkler soluklaşır, silinir yüzeyinden,
Tıpkı dinmeyen çeşmeler, akar sonsuzluğa,
İzler bırakır mazi, ruhun en incesinden.
*
Yan yana dizili hatırat, kilitli sandıklarda,
Meltem taşır buseleri, serin şafaklarda,
Aydınlığın ilk vaktinde, sabahın kucağında,
Kupa bardaklar sızar, dökülür dudaklarda.
*
Kapıldık tutku tufanına, daldık Leyla diyarına,
Koşarak aştık köprüyü, ulaştık ömrün baharına,
Uğultulu deniz dalgaları, sahillerin yamacında,
Bakarız gökyüzüne, sevinçle uyanırız yarınlarına.
*
Durmadan yankılanan derin gizli hisler,
Tozlanmış sayfalarda saklanan koyu sisler,
Toprağa karışan köklerden farksızdır özleri,
Zihni karartırken daima ruhumu temizler.