Nurun Nöbetinde Dokuzuncu Kapı...

​Otuz yıl boyunca dik durdu başım,
Nurun kalbindedir ekmeğim, aşım.
Hakikat yolunda akarken yaşım,
Gönül sarayımı nur ile sardım.

Karanlık ordusu dursa da her yer,
Sarsılmaz iradem, ter döker bu ser.
Ruhum hürdür artık, açıldı seher,
Ben bu hakikate canımı verdim.

​Dokuz kez Bismillah, dokuz kez niyaz,
Ruhumu yıkıyor o sonsuz beyaz.
Gönlümde bahardır, bitti o ayaz,
Aşkın sofrasına postumu serdim.

​Zamanın sırrına erdiğim anda,
Bir ışık yükselir ulu cihanda.
O kutlu emanet saklıdır cana,
Hikmetin sırrına ben şimdi erdim.

​İsterse sallasın nefsin yalanı,
Tanırım içimde zehir salanı.
Hak ile ölçerim geri kalanı,
Batılın çarkını tersine gerdim.

​Görünmez el bana su serper her an,
Aydınlanır içim, dağılır boran.
Şifalı bir sözdür gönlüme vuran,
Güzellik bağından gülleri derdim.

Otuz yıl kapıda beklenen o ses,
Nurdan bir köprüdür alınan nefes.
Kırıldı zincirler, dağıldı kafes,
Vuslatın önünde divana durdum.

​Bir melek kılıklı rehber gelecek,
Açılmaz kapılar bir bir gülecek.
O an ki dertleri dünya silecek,
Hasretle beklenen o ana vardım.

Hasan’ım, bitmeyen kutlu davası,
Ruhumu kuşatır huzur havası.
Silindi gönlümün pası, yuvası,
Nurun menzilinde durduğum yerdim...

Hasan Belek
Akçay/ Altınkum