Nurhan Özgel Şiirleri - Şair Nurhan Özgel

İleriye doğru bakan
Yiğit ve bilgiye aşık
Farklı insanları
zordur tanımlamak

Yetersiz kalır

Bir çakıltaşım var
Uğurlu
Sevgi koydum adını
Ve ona en büyük değeri atfettim

Bir kitabım var saygı

Yaşam boyu çalıştım
Uğraşmaya alıştım
Neşem hiç kaybolmadı
Adımı duyan gelsin

Gözyaşlarım sel oldu

1. Kadın

Madımak yemeğini severdi
Hamur kesmesini yeğin yerdi
Sivas’tan gelip Gülsuyu’na yerleşti
Beli bükük ince bir kadındır şimdi

Hepimizi savurdu bir rüzgar
Çocukluğumuzun
İlk gençliğimizin geçtiği sokaklarda
Direnmeyi
Sevmeyi
Ve tüm toz duman içinde

Sarımsak kokuyor bugün evin içi
Sarıp sarmalanmış dertler bol yoğurtlu
Sarımsak kokuyor her yer
Borç kapıda
Kira hayli birikmiş
Sessize alınmış telefon

"Onlar ümidin düşmanıdır sevgilim,
Akar suyun, meyve çağında ağacın,
Serpilip gelişen hayatın düşmanı,
Çünkü ölüm vurdu damgasını alınlarına
Çürüyen diş, dökülen et
Bir daha geri gelmemek üzere yıkılıp gidecekler

Bir garip oldum şu günlerde
Üzerimde bir sinir bir telaşe
Sığamıyorum hiçbir yere

Sağ yanım keder
Sol yanım umut

Beyaz önlüğünü giyer, hiç sönmeyen sigarasından son bir yudum çeker, iyilikle bakan gözlerinin üstündeki kaşları şefkatle kıvrılır ve canlı adımlarla sınıfa girerdi.

''Canım kardeşlerim bugün nasılsınız? ''

Öyle yüksek sesle anlatırdı ki dersi her yerden duyulurdu sesi.

Göze mi geldin be çocuk, gözünden sakınır sevdiklerin seni. Taksim meydanı üşüyor sensiz, Gezi Parkı ıssız, çok üzgün Okmeydanı, ama bil ki hep arkanda tüm bir ülke ve dünya.

Emin ol bu karanlık günler geçecek, toz duman ortadan kalkacak ve tarih sana yapılanları asla affetmeyecek. Ancak güneşi balçıkla sıvamaya kalkanlar, karanlığın kör ve sakil gözleri boyuyor insanların gören noktalarını, bazen ulaşmıyor, ulaştırmıyor, insanlara

Demiş ya usta şair Brecht