Nuray Açar Şiirleri - Şair Nuray Açar

Coğrafyalar mevsimlerine yasaklıyken,
Söyle sevgili;
nasıl olur da sana özlemimi sesli dile getirebilirim,
gökyüzü, yeryüzündeki çatışmalardan bir afete yoğunlaşmışken,
nasıl dile getirebilirim çocukça gülüşlerimi,
yarına biz olabilecek ülkümüzü…

Dünya benim
Cennet de benim
ve cehennem de.
Beni taşıyabilen bu beden de benim
Gökyüzüne uçuracak ruh da benim

Öyle bir gün yaşa ki
an be an d e ğ i ş s i n
heyecanlı bir film izler gibi
merak içinde kal
gece olmasını d ü ş l e
ama gece yaklaştıkça

Eskirken…


Eskirken bir gün daha yığın yığın olur hüzünlerim. Buruk tebessümlerle dolup taşan yüzümse, uzak durur aynaların yansıttıklarından.
Ardımıza bakacak cesaretimiz yokken, kaçmak isteriz adressiz zamanlara, bir başımıza.
Ah, şubat soğuğu içinde üşümüş hüzünlü ben, kırılganlığıma destek veren taraftar misali dalıp da unutuversem yaşamsal mecburiyetlerimi.

Yaşamın kıyısında
Ölümün kapısında
Bekle dur
Durdukça değişim olmaz
Değişim için hareket etmen
Haraketten varlığını

Gözlerindir seni u y a n ı k t u t a n
hatta hayatı hafızana k a z ı y a n
oysa gün gelir b u l a n ı k l a ş ı r
saklanır çoğu z a m a n
bir cam a r k a s ı n a

Yasak bana gözyaşı
terk ederken,
kupkuru bırakırken
hiç acımadan giderken de
böyle kurumuş bir ağaç gövdesiydi duruşum.

Giderim
hiç
ardıma
bakmadan
aşkları
acıları

Haydi hüzün kanatlarımdan düş artık,
bak uçmak da gelmiyor içimden zorlanmayayım
mevsimler değişirken
ve göç hazırlığındayken ben.

Şimdi alınmışsındır kesin, hele o dudak bükmelerin var mı alimallah öldürür insanı,

Hüzündü adı,
Gözlerinde tanımlı bir hüzün,
Derinden bakan, etkisi ile sürükleyen
Fırtınalar ardında afetler bırakan bir hüzün…

Gülümsemesi asil, belirginleşir dudak uçlarında