Nisari Özdoğan Şiirleri - Şair Nisari Öz ...

Ne hallere düştük,utanıyorum.
Türk milleti sanki vatanda parya.
Gayrı millileri ben tanıyorum.
Zilleti bir şeref sayanlar var ya!

Bir sülük misali asalak, kurnaz.

Köyümden ilk çıktığım gurbetim İstanbul'du.
İstanbul'u bilmezdim, İstanbul beni buldu.

Dinlerdim gelenlerden ne tatlı hikayeler.
Ben'de kendime göre çıkarırdım payeler.

Üç adımlık bir yoldayım.
Sonsuzlukta ne hükmü var?
Serçe gibi bir daldayım.
Benden gayrı küçük mü var?

Yolum ya bitti, ya biter.

Var mı şu dünyada murada eren.
Sevgi bahcesinin gülünü deren.
Böyle bir güzeli bana gösteren;
Tesadüf mü, şans mı, kader mi bilmem.

Gönül o güzeli yârim sanıyor.

Kader atmış seni dağlar ardına.
Ağlamak olmaz yiğidin merdine.
Yaban ellerinde gurbet derdine,
sen deyil dayanmaz dağlar yiğidim.

Çıkmış yola birkez, dönmek zor gelir.

Atiim karanlık, yolum ipince
Kimseye kahrım yok, felekten gayrı
Ümidim kalmadı, kahve içince
Fal için tuttuğum, dilekten gayrı

Derman diye, çok ağıya yapıştım

Ruhumun parçası canımın içi
hayatım,servetim,şekerim yavrum
Dünya'da en müşkül gurbet kahrını
İnan senin için çekerim yavrum

Hayalim umudum hep senin ile

Bir sevgi düşledim ömür boyunca.
Bir Sultan kalbimi alıp gidiyor.
O sultanı yar yerine koyunca,
Gönlüm hülyalara dalıp gidiyor.

Elbet o bir sultan, beni nedecek,

Güzel hasletlerime idlaller katanlar kim?
Dinini, milletini seven suçlanır oldu.
Müslüman pazarında salyangoz satanlar kim?
Cenaze alkışlanır, derviş taşlanır oldu.

İnançsız insan yarım, asla! . olamaz kamil.

Azrail deyince yeter.
Salımdan kaç kişi tutar.
Hatırlanacak neyim var?
Kimler beni hatırlasın.

Okum hedefi bulmadı.