Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Bu Kalp Ne Zaman Yoruldu Yunus

Ya Yunus,
bu kalp ne zaman yoruldu da fark etmedik?
Ne zaman sustu içimizdeki kuş,
ne zaman ağırlık yaptı gökyüzü?

ÖMRÜM

Dün gece;
Gözlerimi kapadım, hayalimde yüzünü çizdim karşı duvara
Açtım gözlerimi, yüzün duruyordu tam karşımda
Yine de bana bakmıyordu ömrüm..

ÖMRÜM


Gidişinin sonrasına sığındı gözyaşlarım

‎Saklambaç
‎
‎O küçük kızdan, kalemini yastığın altına saklayan kadına…
‎
‎Bir mısranin içine saklandın bir gün,
‎kitap gibi sustun,

Salı Kadını

Sessizliğin içinde göğsünü dik tutan kadına ithafen
Salı
ne Pazartesi’nin telaşı kadar gürültülü
ne de Çarşamba’nın pususuna benzer

SANA GELDİM SANA

Başka hayatlarda ağlasak bile

Aşkın özlem halleri hep aynı diye, sana geldim.

Sancılanan düşlerim


Ben ismini içimde ki bütün azap kuşlarına ezberletirken,

Sen beni kendinden bile gizliyorsun.

Sancılı mısralar

Bu akşam rüzgar var bu şehirde
uzaklardan tanıdık bir kokuyu getirip saçıyor ortalığa,
genzimi yakarcasına.

Savaşın çocukları
Beynimizin arka odalarında yetişen zehirli bir çiçektir savaş!
Elleri barut kokan adamların, içlerinde birer şeytan..
Elleri çamurlu çocukların, gözlerinde yıkanmamış bir korku.. Elleri şefkat
kokan anaların, dillerinde acı bir feryat..
Ortadan ikiye bölünen babaların, yüreklerinde bir kalyon.. Ey tüm sahteliğiyle gerçek gibi duran hayal, çekil git!

Şehrin uzak mahallesinde, Martılardan önce çocuklar koşdu çöplüğe
Ah çocuklar mavi yüreklerinden vurulan çocuklar, rızık toplamaya koyuldular çöplük tarlasında!
Ramazan bir poşet ekmek buldu! Gözlerinde sevinçlerle sesine taşınan heyecan birlik oldu bir çığlık koptu tarlada Martılar korktu. "arkadaşlar ekmek buldum küflü taraflarını koparırsak işte size taptaze çıtır çıtır fırından yeni çıkmış gibi ekmek." Ve arkadaşları, başları eğik, bakışları donuk, suskun dilleriyle onay verdiler..
Hep birlikte tarladan çıkıp,
Kalabalığa Karışarak kayboldular hayatın adaletsiz yollarında..
Üzgünüm çocuklar üzgün olmanın yetersiz olduğunu bile bile üzgünüm.