Nimet Öner Şiirleri - Şair Nimet Öner

Divân-ı Gönül
Rûmî’ye Şikâyet

Ey gönüllerin dervişi, ey sözün sultanı,
ben geldim sana, incinmiş bir çocuk gibi.
Üzüyorlar beni, sözleri taş, bakışları hançer,

Rüyaların Penceresi

Zamanın umarsız rüzgarları esse de
Ömrün caddelerinde savrulsa
Sen yine aşkı emzir rüyalarında
Sevdayla büyüt gökyüzünü

Rüyaların Penceresi

Zamanın umarsız rüzgarları esse de
Ömrün caddelerinde savrulsa
Sen yine aşkı emzir rüyalarında
Sevdayla büyüt gökyüzünü

Rüzgârın Öyküsü

Bir zamanlar rüzgâr vardı kimse onu göremezdi ama herkes hissederdi
Bir kapı aralığından sızar
bir yaprağı titretir
bir yüreğe dokunurdu

Rüzgârın Sırrı

Ateşle yanmıştım
suyla akmıştım
Bir şey hâlâ eksikti

Rüzgârın Taşıdığı Fısıltılar

Rüzgâr,
Ellerime gizlenmiş bir dua gibi dokunuyor.
Saçlarımda çocukluğumun kokusunu gezdiriyor.
Her esintide bir hatıra,

Rüzgarla konuşan kadın keje

Baran ile Keje’nin yıllar sonra suskunlukları kırıp, yeniden konuşmaya başlaması;
Yer, bir gül bahçesi
Zaman, akşam üzeri
Vakit, Güneşin denize kavuşma vakti.

Sabaha Açılan Pencerede Unutulmuş Bir Kadını

Sana açılan bir pencerede durdum bu sabah.
Tüller maviye dokunuyordu.

Sabaha Karşı

Sabaha karşı Boğaz,
dünya ile gök arasında kalmış ince bir sırdır.
Köprülerin lambaları birer yıldız gibi titrer,
gemi düdükleri uykudan uyanan bir şarkı söyler.

Sabah Duası

Üsküdar sabahı serin iner omuzlara,
Kız Kulesi’nin eteklerinden yükselen sis
yeni doğmuş bir duanın buğusunu andırır.