Nihat Malkoç Şiirleri - Şair Nihat Malkoç

İlim meşalesi köye varınca...
Gökte dalgalanan alları gördüm
Gönül teknesinde aşkı karınca...
Dudaktan süzülen balları gördüm

Sert rüzgârda dimdik duran canları

Karanlık ufuklardan güneş doğacak bir gün
Çölleşen yüreklere rahmet yağacak bir gün
Sen yeter ki sevmeyi şiar eyle kendine
Kâinata sığmayan kalbe sığacak bir gün

Kara bahtımın üstüne
Güneş doğmayı unutmuş!
Uymuş zamanın restine
Güneş doğmayı unutmuş!

Baykuş dadanmış bağlara

suya yazdım tüm kırgınlıkları
yıkıldı zamana dayanan (y) ar duvarı
gece, ayın on dördüne yasladı karanlığını
aşk fısıldandı yüreğin (s) ağır kulaklarına
yürek denizlerinde med-cezir…
gönül heybem yamalı bohça

Yaralıyım dağda ceylan misali
Sanki sensiz kalbim atmıyor gülüm!
Bahtımız çok gördü bize visali
Oklar hedefini tutmuyor gülüm!...

Aşkını zehirle kardın da verdin

Gönlümün kafesinden kaçtın da gittin ey yâr!
Yüreğimde yaralar açtın da gittin ey yâr!
Gönül aynamda kaldı mutluluğun sureti
Güvercinler misali uçtun da gittin ey yâr!

Hakikati görmeye bak
Dost bağına girmeye bak
Gonca güller dermeye bak

Su katmayın pişmiş aşa
Güzel düşün, güzel yaşa

Ankara’nın bağrında yükselen abidesin
Gönülleri şad eder, günde beş vakit sesin

Vefayı taç eyleyen müminlerin var senin
Zemheri ayazında, yüreğinde hâr senin

Hak’tan halka doğar sevgi güneşi
Nefsini yakmakta kullan ateşi
Tevazunun dilde yoktur bir eşi
Sevgi çiçekleri gönülde açar

Ayaklar altında ol kara toprak

Yokuşlarda yoğuz biz, bizi arayın düzde!
Samimiyet ararsan, yürekte değil sözde
Biz çabuk unuturuz hakiki öncüleri
Yaşayan büyüklerin ölüsü makbul bizde