Nefsin Muhasebesi Şiiri - Muhsin Yener

NEFSİN MUHASEBESİ

Dur ey nefs!
Nereye böyle,
Hangi uçurumun kıyısında
Koşturursun gölgeni?

Dünya dediğin ne ki?
Bir avuç toprak,
Bir avuç telaş,
Biraz makam,
Biraz şöhret,
Sonunda hepsi
Sessiz bir kefene sarılır.

Ne diye kırdın gönülleri?
Ne diye ezdin düşeni?
Ne diye bir hiç uğruna
Kardeşinin kalbine
Karanlık bıraktın?

Sandın ki dünya senindir;
Oysa sen dünyanın
Bir günlük misafirisin.

Mal dedin,
Makam dedin,
İtibar dedin…
Nefsinin önüne
Bin türlü put diktin.

Sonra bir gece
Bir sızı düştü içine;
Ve bütün hesapların
Bir anda sustu.

İşte o vakit gördün:
Sırtında taşıdığın servet
Bir zerre fayda etmiyor.
Dilin sustuğunda
Övgülerin de susuyor.
Kapılar kapandığında
Makamların da kapanıyor.

Geriye ne kalıyor?

Bir garibin duası…
Bir mazlumun gözyaşını
Silmek için uzattığın el…
Bir yetimin başında
Gezdirdiğin avuç…
Bir gönlü yeniden ayağa kaldıran
Sessiz bir iyilik…

İşte insan,
Kendisini orada buluyor.

Ey gönül!
Dünyaya fazla güvenme.
Çünkü dünya
Sana verdiğini geri almakta
Hiç gecikmez.

Bugün yürüdüğün yollar
Yarın seni toprağa götürür.
Bugün selâm verdiğin insanlar
Yarın ardından bir Fatiha okur belki.

Ve sen,
Bütün çıplaklığınla
Kendi vicdanının önünde kalırsın.

Orada ne makam vardır,
Ne alkış,
Ne servet,
Ne de insanları kandıran
O süslü sözler…

Orada yalnız sen varsın;
Ve senden kaçamadığın
O büyük hesap!

Öyleyse bırak nefsin saltanatını!
Kır zincirlerini!
Düşenin elinden tut,
Mazlumun yanında dur,
Gönül yıkmaktan kork!

Çünkü gönül,
Hakk'ın nazargâhıdır.

Bir gönül yıktıysan
Bin saray yapmanın ne anlamı var?

Bir insanın ahını aldıysan
Dünyanın bütün övgüleri
Ne işe yarar?

Ey insan!

Bir gün
Toprak seni çağıracak.

Ne kadar güçlü olduğunu değil,
Ne kadar insan kaldığını
Soracak hayat senden.

Ve belki o gün
Elinde hiçbir şey olmayacak…

Ama bir gönülde bıraktığın iyilik
Seninle gelecek.

İşte bütün mesele bu:

Dünyayı kazanmak değil,
Nefse yenilmeden
İnsan olarak göçebilmek.

Muhsin Yener