Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Ezip, yoksayıp bir kenara atamadıkları insandan, son çare olarak bekledikleri tutumdur, gene törpülemek, kendi egosunu sakinleştirmek için, erdem olarak gördüklerinden değil, yoksa görmeden geçecekti.

Babam vefat ettiğinde (1977) 8 yaşındaki küçük kardeşim yanındaymış ve babam yolda aniden düşüp kalp krizinden vefat etmiş, gözlükleri de yere çarpıp kırılmış, bu olayı bir kaç gün sonra yakın arkadaşı olan Fazıl Hüsnü Dağlarcaya amcam (Turan Oflazoğlu) beni yetiştiren oydu, diye anlatmış üzüntüyle, Dağlarcanın gözlerinden yaşlar süzülmüş ve bir peçeteye aşağıdaki dizeleri yazmış. İlk kez yayınlanıyor.

'Biri çıktı kocaman biri,
yürek dediğimiz inden,
duymadı gözleri sımsıcak,
gözlüğü kırıldı kendiliğinden.'

O peçeteyi uzun yıllar sakladık, şimdi nerdedir bilmem.

Dünya şiirinde de eşsiz olan, özellikle 'Çocuk ve Allah' kitabıyla Türk şiir üretiminin doruklarına çıkan Dağlarcaya selam olsun.

Rezilliktir, mevcut insan doğasıyla başkasıda mümkün değil.

İnsanlık tarihinin büyük birkaç tragedya şairinden biri.

Başa bela.

Nerdeee..

Üstün insan değil, üst insandır ve ikisi arasında dağlar kadar fark vardır, ilki üstün yetenekleri olmaktır, ikincisi bir varolma tarzıdır, gökyüzü gibi durmaktır.

Kimsenin tanımadığı zamanlar.

Ara da bul.

Onsuz olmaz.