Kültür Sanat Edebiyat Şiir

bir gün sevdiğimi anlayacaksın
o zaman ellerin bomboş kalacak................

som altından taç olsan
aşkıma muhtaç olsan
derdime ilaç olsan
affetmem asla seni......

İnsan ateşin varlığını, arkasında bıraktığı küllerden anlar....................................

Aslında çok küçük şeyler bile
kendimi mutlu hissetmeme yetiyordu.
Ama bütün mesele,
bu küçük şeyleri
şu kocaman boktan dünyanın içinden
bulup çıkarmaktı....................................

'En güvendiğin insanların,
bir yanılgıdan ibaret olduğunu anlayınca,
köşene çekilirsin.'.......................................

İnsan; hep “Bilmediğinden” değil ya,
Bazen de “Bildiğinden” susar..
Edep bilir, susar.
Sabır bilir, susar.
Saygı bilir, susar.
Sevgi bilir, susar.

Bazen de anlayanı olmadığını bilir, susar.............................

İnsanları hafife almayacaksın
kiminin bakışı,
kiminin acısı,
kiminin efkarı,
kiminin eli,
kiminin dili,
kiminin de vebali ağır.......................

Yağmurun, nereye, nasıl ve ne kadar düşeceğine
sahibi karar verir,

bize düşen ıslanmaktır..........................

oysa ben akşam olmuşum
yapraklarım dökülüyor
usul usul

adım sonbahar......................................

İnsanoğlu bir gün;
Virgülü kaybetti:
Söyledikleri birbirine karıştı.
Noktayı kaybetti:
Düşünceleri uzayıp gitti, ayıramadı onları.
Ünlem işaretini kaybetti bir günde:
Sevincini, öfkesini, bütün duygularını kaybetti.
Soru işaretini kaybetti bir başka gün:
Soru sormayı unuttu.
Her şeyi olduğu gibi kabul eder oldu.
İki noktayı kaybetti bir başka gün:
Hiçbir açıklama yapamadı.
Hayatının sonuna geldiğinde
Elinde sadece tırnak işareti kalmıştı.
“İçinde de başkalarının düşünceleri vardı yalnızca.'.....................