Kültür Sanat Edebiyat Şiir

Kim kimi kurtarabilmişti şimdiye kadar?
Beni kim kurtaracaktı?
Kurtuluş Ankara’da bir mahalle fazlası değil. Belki bir de Bob Marley'in en iyi şarkısı. Daha fazla düşünmeye gerek yok. Adı her yerde, kendisi yok kurtulmaya gelmiyoruz bu dünyaya daha da saplanmak için buradayız dibine kadar.
Onun için çürüyor bedenlerimiz ölünce. Mısırlılar uğraşmış efendileri kurtulsun diye, nafile çaresi yok. Kurtuluşu beklemek yararsız gelmez çünkü. Kontenjan dolmuş.
Biz daha çok kötülüğün sınırını zorluyoruz. Mucizeler bitti doğmak yeterince mucizevî ölmek de ikincisi. Bunların arasında da bir şey yok. Kimse beklemesin...

Karnın yardım kazmayınan belinen ey yar belinen
Yüzün yırttım tırnağınan elinen
Gine beni karşı karşıladı gülinen....

kral öne eğilip düğmeye basar, Vaughn Williams çalmaya başlar teypte, bitli bir köpek güneşin altında titreşen harikulade bir limon ağacına işerken dünya dönmeye devam eder....

ve sana ait sandığım her şeyin
aslında benim olduğunu öğreniyorum
kendimi keşfettikçe
seni kaybediyorum
ve ufkuma sensizliği
korkusuzca geriyorum...

farkında değilsin
arkasını ezilenlerin yaladığı
bir posta puludur dünya

Ey bitmek bilmeyen hıncı zamanın
Her şey bana karşı kendi içimde,
Renk ve büyüsüyle bakışlarının
Musiki hatıran gibi peşimde...

Müjgan
etme Müjgan
gitme
bırakma beni öldürme ne olur
bak nişan yüzüklerimiz hazır
aynalı konsolumuz
topuzlu karyolamız
kiralık gelinliğin
her şeyler, her şeylerimiz hazır

belki
önümüz yaz
giderim bir yerlere
belki dansederim
kumsalda yalnız tek başıma

'bir şehri tam kalbinden
beyninden vurup gitmek
var
aklımda...'

alt üst olmuş coğrafyanda
cebinde bozuk paralarınla
kendi mezarına selam durup
boşver mi diyorsun kanasın.