Sela'm Şiiri - Toygar Uludüz

o gün bir başka duyar kulaklar
bilinir, artık gelmeyecek selamı
duyulmayacak, işitmeyecek kelamını
gezmeyecek, yürümeyecek içinde evin
bağırmayacak babama ve de sinirlenmeyecek
hatta yemeyecek seninle beraber
yan odada olduğunu bilmeyecek,
ertelediğini, sarılmadığını öğreneceksin
dizlerini dövecek, isteyeceksin ondaki kendini
ama unutacaksın
o öyle isterdi
çünkü ben öyle isterdim
taşı bile olmayan bir kabre gömülüp
kimsenin duasını istemez
rıza dilemenizi istemez
ismim zikredilsin istemezdim
kokularım silinsin
ismim bilinmeze sürülsün
hatıralarda bile gömülüp
hiç olmamışçasına hem de
öyle bir olmamışçasına ki
sesimi unuturcasına
ömür veya zulüm fark etmeksizin
iyi veya kötü diye anılmak mı umurumda
yaşadım, hem de doruklarında her şeyi
bir kadını tanımayı mesela
bir ağaçtan meyve koparmak
durduk yere kardeşine sarılmak
öpmek anneni ve sevmek kendini
evet dolucasına
hastanede uyanırsın komada
bir de bakmışsın ki bomboş bir oda
ne nobel ne de sevdiceğin yanında
ne farkı var kabirden
veya düzinelerce topraktan yalnızlığın
evet dolucasına.
almadan bir duayı
ismin bağrılmadan gözleri dolu dolu bağıranın
ah almadan
günaha batıp çıkmak gibi bir şeydi yaşam
rükuda beklemek
rüzgarı hissetmek
ve yelken açmak ufuklara
hem de ceplerini yoklamadan
evet dolucasına
kibrit gibi yanan ömürde
sönmeyi beklemek
öyle doymak ki boğazından geçmemek
kusmak
veya bir ormanda gezmek
gözlerini kapatarak
dinlemek kuşları
ah bu kelepçeler de olmasaydı
isimleri farklı kelepçeler
yusufun kuyusuna misafir olmak
nuhun gemisinde bir böcek
ibrahimi yakmayan ateşten yaratılmış
şeytanla dost olmak
evet dolucasına
bir kadehi doldurmadan içmek
yarinin dudaklarına parmak ucuyla gezinmek
veya dövmek hak edeni delikanlı gibi
garibanı incitmemek
yaşamadan öğrenmek
yaşamadan öğrenmek
aynadan katilinle bakışıp
her güne yeniden uyanmak
ve beklemek suçunun ispatlanmasını
kendine.
çekmeceleri açtım,
ve bir resmini buldum.
evet, dolucasına.