© Copyright Antoloji.Com 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Antoloji.Com'a aittir. Sitemizde yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Bir yolunu bulup
Gitmeliyim bu şehirden
Birkaç yol buldum aslında
Ama hepsi sana çıkıyor...
Artık çıkmıyorum İstiklal'e
Sabah, Fatma hanım uyandırıyor
Helva, ekmek, çay bana onlar bakıyor
Odanın hali perişan ben perişan
Kimse yok işime karışan
Ara sıra balkona çıkıyorum
Fesleğenler kuruduğunda ocaktı
Ben baharı bekliyorum
Ne olduğunu bilmediğim
Bir umudum var hala
Gözüm şişelere takılıyor
Becerebilseydim ne ala
Bu günlerde böyleyim ben
Yas denen şiirdeyim
Bir köşede gülüşün var
Sırtımda kanlı bıçağın
Hiç bir zaman duymayacağın
Duysan da anlamayacağın
Bir çığlıkla
SANA BİRİKİYORUM...
E.Güleryüz
Aşktan anlamaya gerek var mı ?
Öyle gelişine yaşamalı
O kendini anlatır zaten
Anladığımızda işi işten geçer zaten
Bu sefer ne dediğimi bende anlamadım :()
Nasıl akıllandım bir görsen beni
Tam sevilecek adam oldum
Ne güzel şeyler yazıyorum seni anlatan
Tam sevecek adam oldum bir dönsen geri
"fkhyl"
Her "dün" aklımdasın
"fkhyl"
En son aşık olduğumda
Nisan yağmurları
Haziran'a bırakmamıştı yerini
Parsellenmemişti
Badem ağaçlarının bahçesi
Tırtıllarla koyun koyuna yatardık
Akasya ağaçlarının altında
En son aşık olduğumda
Saçların hâla kestane rengiydi...
fkhyl
İki iyi arkadaş gibi
İki sıkı dost gibi
Birbirinden hiç ayrılmayan
Baba ve oğul tanıdım
İş münasebetiyle sık sık görüşürdük bunlarla
Çocuk 22 sinde filandı o zamanlar
Babası en çok 50 yaşında
Babası işe güce karışmazdı
Herşeyi oğlu hallederdi
Bende hep oğluyla iletişime geçerdim
Güle oynaya birbirleriyle şakalaşa şakalaşa gelir giderlerdi
Pandemi denen illet başlayınca
Bunları yaklaşık 2 yıl hiç görmedim
İletişimede geçmedim
Bir gün yine iş için bunları aramam gerekti
Aradım çocuğun telefonunu
Babası açtı
Selam verdim
Hal hatır sordum
-kaan yokmu nerelerde dedim
İş için aradım o biliyor ne lazım olduğunu dedim
Babası ;
-kaan'ı kaybettik pandemide sizlere ömür diyebildi zar zor
Çok kötü oldum bir kelime daha edemedim
O da hiç konuşamadı ve telefonu kapattı
Hemen yanına gittim arkadaşla
İş yerinin kapısında karşıladı bizi
Başınız sağolsun dedim
Olduğu yere çöktü
Kaldı kapının önünde
Bir babanın acıdan eridiğini gördüm
Kollarından tutup kaldırdık
Bakın bakın
Şu kaan'ımın arabası
Şu kaan'ımın köpeği yemiyor içimiyor köpek bile öyle yatıyor
Dedi ve gözünden sanki kan döküldü
Göremedim dedi
Almadılar beni hastanede yanına dedi
Dedi de dedi...
O an insan hiç birşey düşünemiyor
Aynı sarmal duygular dönüp duruyor içinde
Biri dokunsada ağlasam
Nur içinde yat kaan...
"Sevmek"
Her insan ustaca yapabilir
"Sevilmek"
Biraz beceri ve kabiliyet ister
"Aşk"
Yeni başlayanlar için kuralsızdır
Yaramaz bir çocuk gibidir
İyi yetiştirirsen sevgiye
Fedakarlık öğretirsen sevilmeye
Kurallar koyarsan ayrılığa dönüşür...
Kavuşunca aşk bitiyor olabilir mi ?
Kavuşsalar efsane olurlarmıydı ?
Şimdi yaşasa bu efsaneler eyt den emekli olurlarmıydı ;)))
Şöyle bakınca
Mecnun çöllere düşmüş
Ferhat dağları delmiş
Kerem şehir şehir dolaşmış
Akıllı adam işimi bu ;))
Hiç biride dememiş ki
Çöle düştük madem serinletecek birşey bulayım
Dağları delmek için bir alet icat edeyim
Şehir şehir dolaşmak için araba yapayım dememiş
Çünki akıl dediğin gibi ata kızı dolaşmaya çıkmış
Hatta kaybolmuş dolaşırken
Bir daha da dönmemiş :))
Hâlâ aklındamıyım ?