Kültür Sanat Edebiyat Şiir

“Niye kaybettik sayfayı?”
Bence gayet seviyeli iki düşüncenin tartışmasına tanıklık ettik. Ama artık güzel şiirler, müzikler de paylaşmak istiyorum. Okuyan insanlar kazanır ve herkes heybesine bir kırıntı koyabilir. Her ikinize de fikirlerinizi açıkça paylaştığınız için kendi adıma teşekkür ederim. Ama biliyorum ki güzel dörtlükleriniz de var. Sayfada o yönde de paylaşımlarınızı görmekten mutlu olurum.

Ayrıca Mehmet beyin verdiği cevaplar gayet açıklayıcı.

Sorulara cevaplar isteyenler yazdıklarını silmeyecekler efenim. :)

Özgür iradeyle keşifler de yapıldı.

“İnsan tecrübe ile sabittir.” Akıl ve irade doğuştan insanda olduğu için, her yapılan yanlış bir doğruya götürür gelişim de akıl sayesinde olmuştur. Tecrübe ( bilgi) akıldan, akıla değişikliler ile gelişmiştir. İnsanın ilk çağlarından bu güne kadar değişiminde bilgi aktarımı ve farklı zekaların bilgiyi işleyip geliştirmesinden başka bir şey değildir.

Gerçek ahlak ve erdem insanın özgür iradesi ile yaşadığı zamanlarda ortaya çıkar.

Bazen bir dörtlük
bin satırdan daha etkili oluverir
içinde dört satır değil!
Dört dörtlük duygular olduğu için.

Günaydın herkese…

Mehmet bey, bu soruya her duyguyu da yaşardım olur. Üzülürdüm o kadar çaba harcamışken başkasının çıkarması kötü olurdu. Bu olasılık her ne kadar düşük olsa da böyle hissederdim. Diğer taraftan insanlığın hizmetine sunulan her şey beni mutlu eder. Buna benzer bir şey yaşadım. ( bir buluşla kıyaslanmaz ama) Ve hala çok üzülüyorum. Yıllar önce babamı kaybettiğim günlerdi. Bit sabah yine onun yatağına bir gül bıraktım ve şu satırları yazdım.

Bakın şöyle;
Maalesef Sevgili annem, pehlivan öldükten sonra hiçbir zaman eskisi gibi hayata sarılamadı işini yapamıyor zar zor gidiyordu işine. Verdiği birçok dersi iptal etmiş günün büyük bölümünü evde geçiriyordu. Artık kahvaltıları annem hazırlıyor babamın yokluğunu doldurmaya çalışıyordu artık şarkılar söylemiyordum her sabah yatağına bahçeden bir gül koparıp bırakır ve oraya koyduğum küçük süslü bir defterim vardı her sabah bir söz yazardım. İlk yazdığım söz.
“ bugün seni görmeyeli sekiz gün oldu yemeğimi yedim ama şarkı söyleyemiyorum. Aklım ve kalbim arasındaki yol çok uzun çok yorucu.” ( yıllar sonra lise yıllarında aynı söze benzer bir sözü okudum)

“Dünyada hiçbir yol, kalp ile beyin arasındaki kadar uzun değildir.”
Selma Lagerlöf

Ve bu sözü ben düşündüm yazdım ama benden önce biraz daha farklı yazılmış bu beni hala üzer. Silmek zorunda kaldığım için.

Hayallerin sınırı yoktur! Bildiğin gibi değil, vatan dediğimiz çatının altında kurak topraklar da bizim… sahil kasabaları da bizim. Ve sana bir şey söyleyim, gerçekten bir şeyleri duyurmak isteyen, duyurur!
Görmeyen gerçekten kör müdür?
Yoksa bir şeyleri göstermek isteyen mi eksiktir? Önce kendimizden başlamak gerekir sorgulamaya belki de.

İnsan, karakter özelliklerinin bir kısmını doğuştan genetik olarak kazanır. Fakat her şey gibi eşit karakter özelliklerine sahiptir. Biri diğerine göre yaşadığı hayat şartlarına göre daha baskın özellik gösterir. İnsan çevresel faktörlere göre şekillenir. Ve değişken yapıdadır. Bu bir ikincisi de bu değişken yapıya göre; iyilik ve kötülük anlayışı da kişiye göre değişkenlik göstermektedir. Mesele de bunu algılayıp ona göre davranış göstermek sanırım en doğrusu. Böylesi bir uyum halinde olmak yaşadığımız coğrafyayı güzelleştirmeye yeterli olacaktı belki de. Özellikle de yerel yönetimler İnsanların ihtiyaçlarını belirleyip çoğunluğun haz aldığı bir modelde ortak noktaya daha kolay varılırdı gibi… bütün bunların uygulanması; birini diğerinin kölesi yapmadığı gibi karşılıklı anlayışla birbirine uyum sağlamak hayatı daha kolay ve güzel yaşamayı sağlayacaktır. Hatta “elalem putu” denilen algıyı da yıkacaktır. Bu düşünceler her ne kadar Türkiye için ütopik olarak görülse de! Bazı batı toplumlarında başarılı uygulamalar vardır. Aslında; “ her şeyin temelinde;”öz saygı” yatmaktadır. Ve buradan başlayan “diğerine saygı”. Bu da toplumsal eğitimlerle yapılabilecek devlet sosyal politikaları ile uygulamaya konulabilir. Neyse yeter bu kadar:)