Kültür Sanat Edebiyat Şiir

İnsanlığın umudu,sevinci,şiiri çocuklardır.
Umudu,sevinci,şiiri karartmayın.!

“Bize ait olanın sırrı ‘kendiliğinden,olabilmesidir.
Bize zaten ait olan şey kendiliğinden gelir.

Zorla oldurulan şeylerde aidiyet yoktur.Elde etmek hırsı vardır.Zorla,taktikle,sinsilikle,iki yüzlülükle elde edilen hiçbir şey gerçekten bize ait değildir.Hiç de olmamıştır.Ve günü geldiğinde ait olduğu yere gidecektir.”

~Zeynep Merdan


.
..
…. .))

“…gidelim.Karıncaların evi olur,çoban püsküllerinin iğnesi,yılan otlarının göşgesi,şimşir ağaçlarının uykusu,kozalakların şarkısı,sedirlerin gökyüzü,yaprakların gözyaşı,kehribarın masalı,sincapların telaşı,çamların iç sesi,arıların gökkuşağı,ağaç köklerinin sırrı…bir kertenkele,birkaç yılan,cerenler,kaplumbağalar…cümle börtü böcek,cümle taşlar,cümle rüzgâr,cümle yalnızlık,cümle sular,cümle uzaklar,cümle kokular…
~
Gidelim.Yaşamanın cevherine.İnsanın olmadığı zamanlara.Dünyanın ötesine.Tanrının varoluşuna.Sadece sese.Kokuya.Renge.Dilin bizden söz almadığı yere.Anlamın yıkıcı olmadığı.Anlamın olmadığı yere.İyi yok.Kötü yok.Güzellik değil.Çirkinlik değil.Bulut günah olur mu ? Taş sevap olur mu? Çiçek ayıp olur mu?
~
Gidelim.Sadece kendi olma hâli.Öteki olma.Var olma.Büyüdüğünü bilmeden büyüme.Acı çekmeden.Acı vermeden.Sevinmeden.Ağlamadan.Akşamın göklere ağdığı,sabahın yerlerden doğduğu yere.Ölümün ölüm olmadığı yere.Zamanın beşiğine.Suların büyük kalbine.Gidelim.

Durmadan içine bakmak çok acı.
Sen bunalmadın mı?”

~Şükrü Erbaş / Sadece Sese Kokuya Renge

“Gidelim,dedi.Evden bunaldım.Sokağın hatırasından.Eşiklerin kokusundan.Susan kadınlardan.Erkeklerin yüzlerindeki kuraklıktan.Çocukların yere düşen gözlerinden bunaldım.Pencerelerin önündeki zamandan.Bir araba durdu.İnen oldu ya da olmadı.Bilmiyorum.
Bir başkası hızla geçti.Evler öylece duruyor.Neden bir ben duyuyorum bu yalnızlığı.
İçeriyle dışarı arasındaki bıçağı.Eşyalar bir tek benim aklımda mı tozlanıyor.Mavi bazen cezadır deselerdi,yeşil bazen ceza,gökyüzünü indirirdim
İnsan yalan söyler deselerdi,anlamazdım.İnsan ölür deselerdi anlamazdım.Bir çocuğa ölümü sordun mu hiç ? Bilmez.İyi ki.Büyüyemezdi yoksa.Ben ne zaman öğrendim bilmiyorum.
Bunaldım.İnsanların yoksulluğu sevmesinden bunaldım.İnsanların kendi hayatlarını hapishaneye çevirmesinden bunaldım.Kedilerle serçeler arasına bir sarkaç kurdum.Kapı koluyla puhu kuşları arasına.Ekmekle onur aradına.Uykuyla yıldızlar arasına.Kimse iyileşmedi.Ben bunaldım.Kötülük biraz daha girdi evimize.Güneşler gitti,tarlalar gitti,yosunlu taşlar bile gitti.Kimse dönmedi.Ben bunaldım.

Uzaklara bakmak çok acı.
Sen bunalmadın mı…”

“Aklın yoksa yandın,ya kalbin yoksa o zaman sen zaten yoksun ki.”

~Mevlana


Hayırlı olsun,Sevgili Tuba
Değerli paylaşımlara…

Aşırı doz vermeyelim ki,kimseler ölmesin sevgi ya da sevgisizlikten.Hayatın sırrı denge,ölçüyü kaçırmamak elzem.(…)

“Sana dört sözüm var sakın unutma.
Bir öğren,bir öğret,bir oku,bir yaz.”

~Karacaoğlan

“Biz yazmadan önce göklere bakarız,yazdıktan sonra toprağa.Başımızın dönmesi yazmadan önce iyidir,yazdıktan sonra değil.”

~Şükrü Erbaş

“Bazen sevinince annem gibi
rengârenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.”

~Didem Madak

Biz hep açık konuştuk
Gökyüzünden maviydi sözlerimiz
Sığ bataklarda değildik,kuşlar gibiydik
Uçarıydık gözlerimizde
Şavkıyan parıltılar gibiydik
~
Biz iyiye iyi,güzele güzel dedik
Masallardan çekerdik mısraları,tülbent gibi
Yalnız,şiirlerde yalan söylemezdik
Umutlarımızda,hayâllerimizde de yalancı değildik.

~Cahit Külebi