Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yalnızlığımda
üşüdüm gece boyunca
zangır zangır titredim
sarılamadığımdan
sokakta yatanı
mülteci kampında kalanı

bunca sırtlandığımız yük
gelecek kuşaklara
sorumluluğumuzdan
biz de biliriz
tınmamayı
yıpranmamayı

merak edip sorarsan
içimizi yakan
bizi mahveden
Anadolu ezgilerinde
sıradan dize gibiyim
örselendikçe

bakma
havanın buz gibi olmasına
çıplak ayakla dolaşırım
elimde avucumda
üstümde başımda yok
fırtınalar kopar içimde

susamışlığım
ve hasretim geçmez
üç öğün aşık olurum sana
içercesine
kana kana

çocukların erişemeyecekleri yere kaldırılan
ilaçlar gibi
erişilemezdi hayallerimiz
ulaşılmaz
çabuk büyüdük o yüzden

nasılsın diye soranlara
“ülkem gibi “ diyorum
kimisi
iyi olduğuma
çoğunluğu da
iyi olmadığıma yorumluyor

dünyanın en azgın
ve saldırgan uluslarının
padişahlık bakiyesi
emperyalist işgalinde
egemenler
yabancı ülke

öykülerimiz var
geçmişe dair
çoğu dramatik
ve hüzün dolu
yaşanmışlığı ile kalan
geçmişi

hiçbir yazılı kuralı olmayan
duyguya ve iletişime dayanan
vicdan sözleşmesidir
annelik iç güdüsü
öyle bir güdülenme ki
açlığı,susuzluğu