Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yeri geldi
kar yağdı sevdama
yeri geldi
sağır eden gök gürültüsünde
sırılsıklam oldu
donuna kadar ıslanarak

yorgun şehrin
ışıl ışıl
dingin
ve sakin gecesinde
kurbağalar vırakladığında
ayın şavkı

bir sen anlarsın beni
ve bilirsin sırrımı
bir sana dökerim içimi
gerçi şişede durduğun gibi durmaz
sallandırırsın beni
ama yine de olsun

hırpalandım
sıkıntı yaşadım
sıkıldım
ezildim
üzüldüm
özgürlüğümü kaybettiğim de oldu

bizimkisi
vaha yaratmaya benzer
susuz
koskoca dünya çölünde
çiçek desen bulunmaz
umudun kırıntılarıyla yaratırız

güneşin doğmadığı
kuş konmaz
kervan geçmez yerlerde
konakladı sevdamız
bu yüzden güçlü
bu yüzden vazgeçilmez

ilk fırsatta
çocukluğumuza dönmek için
bahane ararız
takıntılarımıza
yaşadıklarımıza
yaşayamadıklarımıza

altı yaşıma kadar
doğduğum köyde yaşadım
beş kardeştik
ben dördüncü
annem ev hanımıydı
babam köyümüzün muallimi

balina olsaydı
dünya kalkardı ayağa
bu sefer
mülteci çocuk vurdu
bayım duymadınız herhalde
anlamadınız

yazmak zordur
bazı şeyleri
çizmekse işkence
kırar
acıtır
en hassas duyguları