Kar yağmıyor buralara
Lüks evlere bürünmüş kent
Rüyalar şehri Kıbrıs’tayım
Karşı ki dağlar mersin
Dalga dalga köpük köpük sahil
Hayat yolsuz bir limandır.
Bazen hayatın dümeni sendedir,
Bazen zihninin gittiği yerdedir.
Son durak hep aynı limandır…
Yoluna çıkan gemileri ezip geçersin,
Hayatım, hayallerim ve sen.
Ve ben,
Ve bendeki sen,
Ve sendeki ben,
Ve ikimizin arasında sıkışıp kalmış,
Benlik duygusundaki bizlik…
İki odalı köhne bir evde
Uyku sarhoşuyken,
Bir ışık belirdi penceremde.
Bir o kadarda yorgun, üşenci,
Lambayı söndürmek için
Ceketin altındaki düğmeye uzanan elleri,
Çocuk: Dut ağacından mı bu?
H.dede: Hayır, Evvel zaman içinden.
Çocuk: Hangi günden?
H.dede: Son günden.
Bazen rüzgarla, kendiliğinden geliverir.
O özel an.
Ve işte o öyle bir an ki;
Cümleler çıkıverir iki dudağın arasından.
Sözcükler gücünü göstermiştir artık,
Sıralanıverir ip gibi kendiliğinden.
Ellerin gençti güzeldi
Simsiyahtı tırnakların
Korkuturdu beni dudakların
Kırmızı dudakların
“öp beni öp beni” diye haykıran çığlıkların
Bir kızıl yağmur idin gönlümde,
Hızlıca yağdın geçtin.
Esen rüzgâr ile dağılan bulutlar,
Susamış toprağın kokusunu benden çıkardılar.
Bir kızıl güneş idin kalbimde,
Lise yıllarının ilk günü;
Sen miydin bana kendini sevdiren?
Yoksa ben miydim seni sevmek için
Boş bir anı bekleyen…
Hayat mı acımasız?
Uff!
Öf!
Çok doluyum bu akşam
Dokunsan da, Dokunmasan da ağlıyorum zaten.
O kadar çok sevdim ki, şıp sevdim.
Birçok kez sevdalandım, yalancı gözlere.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!